Нони ҲаррӯзаКитоби Хуруҷ

Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:29-46

This entry is part 23 of 44 in the series Нони Ҳаррӯза - Хуруҷ 19-40

Ва Худои онҳо хоҳам буд

Худо ваъда дод , ки бо халқи Худ вомехӯрад ва бо онҳо дар хаймаи вохӯриҳо сӯҳбат хоҳад кард.

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Баъд аз таъин шудани Ҳорун ва писаронаш, Худо фармуд, ки маросими тадҳини онҳо ҳафт рӯз давом кунад. Дар Навиштаҳои Муқаддас рақами ҳафт рамзи комилӣ ва пуррагист. Худо намехост, ки коҳинон танҳо аз берун барои хизмат омода намоянд. Ӯ мехост, ки онҳо пурра барои Худо ҷудо шуда, тамоми зиндагии худро ба хизмати Ӯ бахшанд (оятҳои 29-37).

Пас аз он Худованд яке аз зеботарин ваъдаҳои Китоби Муқаддасро медиҳад: Ӯ мегӯяд, ки дар хаймаи вохӯрӣ бо халқи Худ вохӯрда, бо онҳо хоҳад буд. Ҳар субҳ ва ҳар шом коҳинон бояд қурбонӣ меоварданд. Ин қурбониҳо танҳо иҷрои як расму оин набуданд. Онҳо ба халқи Исроил ҳар рӯз хотиррасон мекарданд, ки Худо дар миёни онҳо зиндагӣ мекунад ва муносибати онҳо бо Худо бояд доимӣ бошад.

Дар бисёр минтақаҳои Осиёи Марказӣ муносибатҳо аз дидорҳои мунтазам қавӣ мешаванд. Агар фарзанд ба назди падару модар муддати дароз наравад ё дӯст аз аҳволи дӯсташ хабар нагирад, одамон мегӯянд: «Муносибат сард шуд.» Муносибат танҳо бо як вохӯрии солона устувор намемонад. Он ба вақт, гуфтугӯ ва ҳузури доимӣ ниёз дорад. Худо низ мехоҳад, ки халқи Ӯ бо Ӯ ҳар рӯз муносибат дошта бошанд, на танҳо ҳангоми душворӣ ё дар рӯзҳои ид.

Хислати Худо

43 Ва дар он ҷо ба банӣ‐Исроил зоҳир хоҳам шуд, ва он аз ҷалоли Ман тақдис хоҳад ёфт. 44 Ва хаймаи ҷомеъ ва қурбонгоҳро тақдис хоҳам намуд; ва Ҳорун ва писаронашро тақдис хоҳам намуд, то ки ба Ман каҳонат кунанд. (29:43-44)

Коҳинон хайма ва қурбонгоҳ, на бо дасти одамон ё расму оинҳои онҳо, балки аз ҷониби Худо тақдис карда шуданд. Аз ин рӯ ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз, муқаддас шуда наметавонад, магар ин ки аз ҷониби Худои Таоло тақдис нашавад.

Ин оятҳо нишон медиҳанд, ки муқаддасӣ аз одам сар намезанад, балки аз Худо. На хайма, на қурбонгоҳ ва на коҳинон худ аз худ муқаддас набуданд. Худо онҳоро муқаддас гардонд.

Имрӯз ҳам бисёр одамон фикр мекунанд, ки агар ба ҷои муайян раванд, ба қабри шахси машҳур зиёрат кунанд ё ашёи махсусеро нигоҳ доранд, ба Худо наздик мешаванд. Аммо Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки муқаддасӣ аз ҷой ё ашё намеояд. Танҳо Худо метавонад дили инсонро пок созад ва зиндагии ӯро дигар кунад.

Дар Осиёи Марказӣ одамон ба ҷойҳои таърихӣ ва зиёратгоҳҳо эҳтироми зиёд доранд. Гарчанде таърих ва хотираҳои гузашта арзиш доранд, онҳо наметавонанд гуноҳи моро бахшанд ё моро муқаддас гардонанд. Ҳузури Худо он чизест, ки инсонро дигар мекунад. Вақте шахс ба Худо наздик мешавад, ҳаёти ӯ, суханаш, муносибаташ бо дигарон ва тамоми рафтораш тағйир меёбад.

Имрӯз ин ваъда барои ҳамаи имондорон боз ҳам амиқтар иҷро шудааст. Ба воситаи Исои Масеҳ Худо на танҳо дар хайма, балки дар дили фарзандони Худ зиндагӣ мекунад. Рӯҳулқудс моро барои зиндагии муқаддас қувват медиҳад.

Дарсҳои Худо

38 Ва ин аст он чи ту бояд бар қурбонгоҳ тақдим намоӣ: барраҳои яксола, ду адад дар як рӯз, ба таври доимӣ. 39 Як барраро дар субҳ тақдим намо, ва барраи дигарро дар шомгоҳ тақдим намо. 40 Ва даҳьяк аз орди маҳин, ки бо чорьяк ҳин равғани кӯфта омехта шуда бошад, ва ҳадияи рехтанӣ ба қадри чорьяк ҳин шароб — барои як барра хоҳад буд. 41 Ва барраи дигарро дар шомгоҳ тақдим намо; барои он монанди ҳадияи ордии субҳ ва монанди ҳадияи рехтании он тақдим намо, то ки атри гуворо ва қурбонии оташин барои Худованд бошад. (29:38-41)

Ҳар субҳ ва ҳар шом қурбонӣ оварда мешуд. Ин кор ба коҳинон ва тамоми халқ хотиррасон мекард, ки муносибат бо Худо бояд пайваста бошад. Онҳо наметавонистанд танҳо баъзан Худоро ба ёд оранд. Ҳар рӯз бояд ба ҳузури Ӯ меомаданд.

Имрӯз мо дигар барра қурбонӣ намекунем, зеро Исои Масеҳ як бор барои ҳамеша қурбонии комил гардид. Аммо мо ҳанӯз ҳам даъват дорем, ки ҳар рӯз вақти худро барои Худо ҷудо кунем. Вақте субҳ Каломи Худоро мехонем, дуо мекунем ва шом боз Ӯро шукр мегӯем, мо муносибати худро бо Худо зинда нигоҳ медорем.

Дар зиндагии Осиёи Марказӣ бисёр одамон субҳ барвақт ба саҳро, боғ, чорво ё кори рӯзона мебароянд ва танҳо бегоҳ ба хона бармегарданд. Рӯз метавонад чунон пурмашаққат бошад, ки инсон барои Худо вақт наёбад. Аммо ҳамон тавре ки ҷисми мо ҳар рӯз ба нон ва об ниёз дорад, рӯҳи мо низ ҳар рӯз ба Каломи Худо ва дуо ниёз дорад. Агар якчанд рӯз ғизо нахӯрем, ҷисм суст мешавад. Агар бо Худо вақт нагузаронем, имони мо низ суст мегардад.

Баъзан мо Каломи Худоро мешунавем, аммо баъд аз чанд соат онро фаромӯш мекунем. Барои ҳамин хуб аст, ки як оятро тамоми рӯз дар дил такрор кунем ва фикр намоем, ки чӣ гуна онро имрӯз ба кор барем. Ин қурбонии рӯҳониест, ки Худоро хушнуд мекунад.

Худо танҳо мехоҳад, ки мо барои Ӯ кор кунем, не. Ӯ пеш аз ҳама мехоҳад, ки бо мо бошад. Дар охири ин боб Ӯ мегӯяд:

«Ва дар миёни банӣ‐Исроил сокин хоҳам шуд, ва Худои онҳо хоҳам буд.» (Хуруҷ 29:45, KM99)

Ин орзуи Худо аз аввал ҳамин буд: бо халқи Худ зиндагӣ кунад. Имрӯз низ Ӯ мехоҳад дар зиндагии мо ҳузур дошта бошад, моро роҳнамоӣ кунад ва ҳар рӯз бо мо сухан гӯяд.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *