
Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:17-38
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:1-13
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:14-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:18-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:12-27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:28-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:1-15
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:16-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:20-33
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 24:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:1-9
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:10-22
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:23-40
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:15-37
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:15-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:19-28
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:29-46
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:17-38
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 31:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 32:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:12-23
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:18-35
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:20-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:30 – 36:7
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:8-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:20-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:17-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:1-20
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:21-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:1-21
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:22-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:17-38
Ҳузури Худо – Пас аз он ки Мусо хаймаро насб кард, Худои Таоло дар абр ба он фуромад ва онро аз ҷалоли Худ пур кард.
Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо
Ҳузури Худо моро роҳнамоӣ мекунад
Пас аз он ки Мусо хаймаи муқаддасро барпо кард, ҷалоли Худо ба он фуруд омад ва онро пур кард. Ин нишон медод, ки Худо дар миёни халқи Худ сокин шудааст. Мусо ҳама чизро мувофиқи дастури Худо ба ҷо овард. Ӯ хаймаро барпо кард, тамоми чизҳои дохили онро ба тартиб овард ва коҳинонро барои хизмат тақдис намуд (оятҳои 17–33).
Баъд абри Худованд хаймаро фаро гирифт ва ҷалоли Ӯ онро пур кард. Абр чунон зич буд, ки ҳатто Мусо натавонист ба хаймаи муқаддас дарояд (оятҳои 34–35). Аз он вақт сар карда, абр ҳузури Худоро нишон медод ва роҳи халқи Исроилро дар биёбон роҳнамоӣ мекард (оятҳои 36–38).
Хислати Худо
Ва ҳангоме ки абр аз маскан боло мебаромад, банӣ‐Исроил дар тамоми сафари худ роҳсипор мешуданд. Ва агар абр боло намебаромад, то рӯзи боло баромадани он роҳсипор намешуданд. Зеро ки абри Худованд бар маскан рӯзона, ва оташ дар он шабона, пеши назари тамоми хонадони Исроил дар тамоми сафари онҳо буд. (40:36-38)
Хаймаи муқаддас ва абри Худованд ба исроилиён нишон медоданд, ки Худо ҳамеша бо онҳост. Ӯ онҳоро танҳо намегузошт, балки дар тамоми роҳи душвори биёбон роҳнамоӣ мекард. Вақте абр ҳаракат мекард, онҳо низ ба роҳ мебаромаданд. Вақте абр меистод, онҳо ҳам дар ҳамон ҷо мемонданд.
Мисли мардуми Осиёи Марказӣ, ки дар роҳҳои кӯҳистон ё ҳангоми сафар ба ҷойҳои ношинос ба роҳбалади боэътимод ниёз доранд, халқи Исроил низ ба роҳнамоии Худо эҳтиёҷ дошт. Онҳо на ҳамеша медонистанд, ки роҳи пеш чӣ гуна мешавад, аммо метавонистанд ба Худое, ки онҳоро роҳнамоӣ мекард, бовар кунанд.
Имрӯз низ Худо моро танҳо намегузорад. Ӯ ба воситаи Рӯҳулқудс моро роҳнамоӣ мекунад. Мо на ҳамеша медонем, ки фардо чӣ мешавад ё чаро баъзе роҳҳо душвор мешаванд. Аммо метавонем ба ҳузур ва ғамхории Ӯ такя кунем. Муҳим он аст, ки ба Ӯ наздик монем ва ба роҳнамоии Ӯ гӯш диҳем.
Оё шумо дар қарорҳо ва корҳои ҳаррӯзаатон ба роҳнамоии Худо диққат медиҳед? Вақте роҳи пеш равшан нест, оё ба ҳузур ва ғамхории Ӯ бовар мекунед?
Дарсҳои Худо
Оятҳои 17–33. Дар ин оятҳо чандин бор гуфта мешавад, ки Мусо ҳама чизро ҳамон тавре ба ҷо овард, ки Худованд ба ӯ фармуда буд. Ин такрор нишон медиҳад, ки Мусо ба дастурҳои Худо бодиққат муносибат мекард. Сохтмони хаймаи муқаддас кори одӣ набуд. Ҳар як ҷузъи он ҷой ва вазифаи худро дошт. Вақте ки Мусо мувофиқи роҳнамоии Худо амал кард, кор ба анҷом расид.
Ин ба мо ёдрас мекунад, ки барои анҷом додани кори Худо танҳо нияти хуб кофӣ нест. Муҳим аст, ки ба Ӯ гӯш диҳем ва мувофиқи иродаи Ӯ амал кунем. Баъзан мо мехоҳем корҳоро бо роҳи худ пеш барем, аммо нияти хуб ҳамеша маънои роҳи дурустро надорад. Мисли сохтани хона, ки барои мустаҳкам шудани он ҳар як қисми кор бояд дуруст ба ҷо оварда шавад, дар хизмати Худо низ вафодорӣ дар корҳои хурду калон аҳамият дорад.
Худо мехоҳад, ки мо на танҳо дар бораи Ӯ донем, балки бо Ӯ муносибати наздик дошта бошем ва роҳнамоии Ӯро дар ҳаёти ҳаррӯзаамон ба кор барем.