Тақдис шуданНони ҲаррӯзаКитоби Хуруҷ

Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:19-28

This entry is part 22 of 44 in the series Нони Ҳаррӯза - Хуруҷ 19-40

Аз сар то паи пои худ муқаддас бошед

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Илова бар қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии гуноҳ, Худои Таоло ба қавми Исроил амр дод, ки қурбонии осоиштагӣ низ биёранд. Ин қурбонӣ танҳо барои бахшиши гуноҳ набуд, балки нишонаи муносибати сулҳу дӯстӣ байни Худо ва халқаш буд. Худо тартиби ин маросимро бо диққати зиёд нишон дод. Қисме аз барра ва нони махсус дар қурбонгоҳ барои Худо сӯзонида мешуд, вале китф ва қафаси синаи ҳайвон ба Ҳорун ва писаронаш дода мешуд. Ин нишон медод, ки Худо мехост бо халқи Худ ҳамроҳӣ ва муошират дошта бошад. Ӯ Худои дур нест, балки Худоест, ки мехоҳад бо халқи худ дар аҳду вафо зиндагӣ кунад.

Дар фарҳанги тоҷикӣ, вақте одамон як дастархонро тақсим мекунанд, ин нишонаи дӯстӣ, эҳтиром ва қабул кардани якдигар аст. Агар касеро ба хонаи худ барои нон хӯрдан даъват кунем, маънои онро дорад, ки ӯро аз худ медонем. Ба ҳамин монанд, қурбонии осоиштагӣ нишон медод, ки Худо халқи худро қабул кардааст ва мехоҳад онҳо бо Ӯ дар сулҳу осоиштагӣ зиндагӣ кунанд.

Дарсҳои Худо

19 Ва қӯчқори дуюмро бигир, ва Ҳорун ва писаронаш дастҳои худро бар сари қӯчқор бимонанд. 20 Ва қӯчқорро забҳ намо, ва аз хуни он гирифта, бар нармаи гӯши рости Ҳорун ва бар нармаи гӯши рости писаронаш, ва бар нарангушти дасти росташон, ва бар нарангушти пои росташон бимол; ва хунро бар қурбонгоҳ гирдогирд бипош. 21 Ва аз хуне ки бар қурбонгоҳ аст, ва аз равғани тадҳин гирифта, бар Ҳорун ва либосаш, ва бар писарони ӯ ва либосашон бо ӯ бипош; ва ӯ ва либосаш, ва писарони ӯ ва либосашон бо ӯ тақдис хоҳанд шуд. (29:19-21)

Бо фармони Худо, Мусо нармаи гӯши рост, ангушти дасти рост ва ангушти пои рости Ҳорун ва писарони ӯро бо хуни қурбонӣ тадҳин кард. Ин танҳо як маросими зоҳирӣ набуд. Он рамзи он буд, ки тамоми ҳаёти коҳин бояд барои хизмати Худо ҷудо гардад.

Гӯш рамзи шунидани овози Худост. Коҳин бояд пеш аз он ки ба мардум сухан гӯяд, аввал ба Худо гӯш диҳад. Имрӯз низ мо ҳар рӯз овозҳои зиёдеро мешунавем: сухани мардум, хабарҳо, шабакаҳои иҷтимоӣ ва фикрҳои гуногун. Аммо муҳимтарин овоз ҳамеша овози Худост. Агар мо Каломи Ӯро ҳар рӯз бихонем, Ӯ моро роҳнамоӣ мекунад.

Даст рамзи амал кардан аст. Ҳар коре, ки мо анҷом медиҳем, бояд бо ростӣ, покӣ ва муҳаббат бошад. Дар ҷомеаи тоҷикӣ одамон мегӯянд: «Дасти одам ӯро мешиносонад.» Яъне аз кори инсон маълум мешавад, ки ӯ чӣ гуна шахс аст. Агар дастҳои мо корҳои нек анҷом диҳанд, дигарон низ Худоро дар зиндагии мо мебинанд.

Пой рамзи роҳ рафтан аст. Худо мехоҳад, ки роҳу равиши зиндагии мо низ муқаддас бошад. На танҳо дар вақти ибодат, балки дар хона, дар кор, дар бозор ва дар муносибат бо ҳамсояҳо. Дар Тоҷикистон мегӯянд: «Аз роҳат маълум мешавад, ки ба куҷо меравӣ.» Барои имондор низ роҳи зиндагӣ бояд роҳи ростӣ, адолат ва муҳаббат бошад.

Мусо инчунин либосҳои коҳинонро бо хун ва равғани тадҳин пок намуд. Ин нишон медод, ки ҳатто он чизе ки мардум аз берун мебинанд, бояд ба Худо бахшида бошад. Худо танҳо ба намуди зоҳирӣ нигоҳ намекунад, балки мехоҳад дили пок ва зиндагии пок дошта бошем.

Имрӯз ҳамаи имондорон дар Масеҳ ба хизмати рӯҳонӣ даъват шудаанд. Гарчанде мо коҳинони маъбади Исроил нестем, Худо мехоҳад гӯшҳои мо ба Каломи Ӯ кушода бошанд, дастҳои мо корҳои нек кунанд ва пойҳои мо дар роҳи ҳақиқат қадам зананд. Ин гуна зиндагӣ Исои Масеҳро ба атрофиён нишон медиҳад.

Эй Падари Осмонӣ, ташаккур, ки моро ба воситаи Исои Масеҳ пок гардондӣ. Ба мо ёрӣ деҳ, ки гӯшҳои мо ҳамеша ба Каломи Ту кушода бошанд, дастҳои мо корҳои неку пок анҷом диҳанд ва пойҳои мо аз роҳи рост дур нашаванд. Фарзандони моро низ муҳофизат намо ва онҳоро барои хизмати Худ пок гардон. Бигзор тамоми зиндагии мо аз сар то кафи пой барои ҷалоли Ту бошад, то одамон бо дидани зиндагии мо Туро бишносанд. Омин.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *