
Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:1-13
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:14-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:18-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:12-27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:28-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:1-15
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:16-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:20-33
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 24:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:1-9
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:10-22
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:23-40
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:15-37
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:15-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:19-28
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:29-46
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:17-38
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 31:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 32:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:12-23
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:18-35
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:20-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:30 – 36:7
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:8-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:20-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:17-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:1-20
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:21-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:1-21
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:22-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:17-38
Фармон барои рӯзи шанбе ва ҳадяҳо барои ибодат
Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо
Мусо тамоми халқи Исроилро ҷамъ карда, ба онҳо фармони Худоро дар бораи рӯзи Шанбе расонд. Худо ба онҳо гуфт, ки шаш рӯз кор кунанд, аммо рӯзи ҳафтумро барои истироҳат ва ибодат ба Худо ҷудо кунанд (оятҳои 1-3). Риояи Шанбе ба исроилиён ёдрас мекард, ки онҳо халқи Худо ҳастанд ва зиндагии онҳо бояд аз зиндагии халқҳои гирду атроф фарқ кунад.
Баъд Мусо ба мардум гуфт, ки барои сохтани хаймаи муқаддас ва тамоми чизҳои барои ибодат зарурбуда ҳадя биёранд. Аммо ин ҳадяҳо бо маҷбурӣ ҷамъ карда намешуданд. Ҳар касе ки дилаш мехост, мувофиқи имконият ва хоҳиши худ чизе меовард (оятҳои 4-19).
Ин барои мо ҳам дарси муҳим аст. Дар фарҳанги мо, вақте барои тӯй, маърака, сохтмони масҷид ё дигар кори ҷамъиятӣ маблағ ҷамъ мекунанд, баъзан одам худро маҷбур ҳис мекунад, ки ҳатман саҳм гузорад, ҳатто агар имконияташ кам бошад. Аммо дар ин ҷо Худо нишон медиҳад, ки додан бояд аз дили хоҳишманд бошад, на танҳо аз фишори дигарон.
Хислати Худо
2 Шаш рӯз кор кунед, ва рӯзи ҳафтум, ки шанбеи оромии комили Худованд аст, барои шумо муқаддас хоҳад буд; ҳар кӣ дар он кор кунад, кушта хоҳад шуд. 3 Дар ҳамаи масканҳои худ дар рӯзи шанбе оташ барнаафрӯзед». (35:2-3)
Худо Худованди Шанбе аст. Ӯ аз халқи Худ кори беист ва хидмати доимиро талаб намекунад. Баръакс, Ӯ ба онҳо мефармояд, ки барои истироҳат, оромӣ ва ибодат вақт ҷудо кунанд.
Мо баъзан фикр мекунем, ки агар бештар кор кунем, бештар пул ёбем ва ҳамеша дар ҳаракат бошем, зиндагии мо беҳтар мешавад. Дар ҳаёти ҳаррӯзаи мо, махсусан вақте ки барои ризқу рӯзӣ, фарзандон ва корҳои хона масъулияти зиёд дорем, истироҳатро осон аст нолозим ҳисобидан. Аммо Худо моро ёдрас мекунад, ки инсон барои кор кардан танҳо офарида нашудааст. Мо инчунин барои бо Худо зиндагӣ кардан, истироҳат кардан ва аз Ӯ қувват гирифтан офарида шудаем.
Аз ин рӯ, савол ин аст: оё мо ба Худо чунон бовар мекунем, ки метавонем аз кори худ даст кашем ва барои истироҳат ва бо Ӯ будан вақт ҷудо кунем?
4 Ва Мусо ба тамоми ҷамоати банӣ‐Исроил сухан ронда, гуфт: «Ин аст сухане ки Худованд амр фармуда, гуфтааст:
Ҳадияҳои қавм. 5 Аз ҷониби худ ҳадияе барои Худованд бигиред; ҳар касе ки дилаш моил аст, бигзор ҳадияи Худовандро биёрад: тилло, ва нуқра, ва мис, 6 Ва лоҷвард, ва арғувон, ва қирмиз, ва катони нозук, ва пашми буз, 7 Ва пӯсти қӯчқор, ки сурх бошад, ва пӯсти тӯҳс, ва чӯби ақоқиё, 8 Ва равған барои чароғҳо, ва атриёт барои равғани тадҳин ва барои бухури муаттар, 9 Ва сангҳои ҷазъ ва сангҳои тарсеъ барои эфӯд ва барои синабанд. (35:4-9)
Худо ба исроилиён имконият дод, ки дар сохтани хаймаи муқаддас иштирок кунанд. Ҳар кас метавонист аз он чизе ки дошт, ба кори Худо бахшад. Баъзеҳо тилло ва нуқра доштанд, дигарон матоъ, пӯст, чӯб, равған ё чизҳои дигар. Ҳама яксон надоштанд, аммо ҳар кас метавонист мувофиқи имконияти худ саҳм гузорад.
Ҷолиб аст, ки ин чизҳо аз он сарвати худи мардум буданд, ки ҳангоми аз Миср баромадан ба даст оварда буданд (Хуруҷ 11:1-2; 12:35-36). Яъне он чизе ки Худо пештар ба онҳо дода буд, акнун онҳо бо дили хоҳишманд барои кори Ӯ истифода мекарданд.
Ин барои мо низ муҳим аст. Худо аз мо чизеро талаб намекунад, ки Ӯ ба мо надода бошад. Вақт, қувват, малака, хона, молу мулк ва маблағе, ки дорем, ҳама метавонанд барои кори Худо истифода шаванд. Масалан, як нафар метавонад меҳнати худро диҳад, дигаре меҳмон қабул кунад, касе ба шахси ниёзманд кӯмак кунад, ва каси дигар аз имконияти молии худ саҳм гузорад.
Муҳим на он қадар миқдори ҳадя, балки диле аст, ки онро медиҳад. Вақте мо бо Худо зиндагӣ мекунем, додан дигар танҳо як вазифа ё фишори ҷамъиятӣ нест. Мо аз он чизе ки Худо ба мо додааст, бо миннатдорӣ ба кори Ӯ медиҳем.
Пас биёед аз худ бипурсем: оё мо ба Худо ва ба кори Ӯ бо дили хоҳишманд хизмат мекунем? Оё аз он чизе ки Худо ба мо додааст, бо миннатдорӣ истифода мебарем? Ва оё мо омода ҳастем, ки на танҳо молу мулки худ, балки вақт, қувват ва қобилиятҳои худро низ барои баракати дигарон истифода барем?