
Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:20-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:1-13
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 19:14-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:18-26
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:12-27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 21:28-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:1-15
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 22:16-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 23:20-33
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 24:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:1-9
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:10-22
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 25:23-40
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:15-37
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 27
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 28:15-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:19-28
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 29:29-46
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 30:17-38
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 31:1-18
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 32:1-14
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:1-11
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:12-23
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:1-17
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 34:18-35
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:1-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:20-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 35:30 – 36:7
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:8-19
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 36:20-36
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 37:17-29
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:1-20
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 38:21-31
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:1-21
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 39:22-43
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:1-16
- Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 40:17-38
Болорҳо ва парда барои хаймаи муқаддас
Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо
Чорчӯбаи Хаймаи муқаддас аз чӯби акатсия сохта шуда, бо тилло пӯшонда шуд (оятҳои 20–34). Баъд устоҳо ду парда сохтанд: яке барои дохил ва дигаре барои берун (оятҳои 35–38). Ҳамаи ин корҳо мувофиқи нақшае анҷом дода шуданд, ки Худо ба Мусо нишон дода буд.
Дарсҳои Худо
Дар он замон Хаймаи муқаддасро метавон як навъ «қасри ҳаракаткунанда» номид. Ин ҷо Худо, Подшоҳи бузурги тамоми олам, дар байни халқи Худ ҳузур дошт. Гарчанде Хайма бо маводи қиматбаҳо оро дода шуда буд, аз берун он танҳо як хайма буд, ки дар биёбони пур аз хок ва шамол ҷойиваз карда мешуд. Он ба қасри боҳашамати фиръавн монанд набуд.
Аммо муҳимаш зебоии бино набуд. Муҳимаш он буд, ки Худои Пурқудрат дар он ҷо ҳузур дошт. Ҳамин Худо бар худоёни Миср ва қудрати фиръавн доварӣ карда буд. Аз ин рӯ, Хаймаи оддӣ дар биёбон аз ҳар қасри заминӣ пурҷалолтар буд, зеро ҳузури Худо дар он ҷо буд.
Ин ба мо дар бораи ҷамоати имрӯза низ чизе мегӯяд. Баъзан ҷои ҷамъшавии мо метавонад як хонаи оддӣ бошад, ё бинои хурде, ки дар муқоиса бо хонаҳо ва биноҳои зебои атроф камбағалона менамояд. Дар бисёр ҷойҳои Осиёи Марказӣ ҳатто як хона ё ҳуҷраи оддӣ метавонад ҷои ҷамъшавии имондорон бошад. Аммо арзиши ҷамоатро бо андоза, зебоӣ ё қимати бино чен кардан дуруст нест.
Агар Каломи Худо дар маркази ҷамоат бошад ва одамон онро бо ҳаёти худ ба кор баранд, он ҷо ҷои ҳузури Худо ва ҷалоли Ӯ мешавад. Бино метавонад хурд бошад, вале ҷамоат метавонад аз ҷиҳати рӯҳонӣ пурқувват бошад.
Аз ин рӯ, ба калон ё зебо будани бинои ҷамоат аз ҳад зиёд аҳамият надиҳем. Итоат ба Каломи Худо аз намуди бино муҳимтар аст. Вақте ки мо бо Худо зиндагӣ мекунем ва Каломи Ӯро ба кор мебарем, Ӯ метавонад ҳатто як ҷои хеле одиро барои ҷалоли Худ истифода барад.
Дар фарҳанги мо мегӯянд: «Хона аз одамонаш хона мешавад.» Яъне арзиши хона танҳо аз андоза ё зебоии он нест, балки аз одамоне вобаста аст, ки дар он зиндагӣ мекунанд. Ба ҳамин монанд, арзиши ҷамоат ҳам танҳо аз бинои он нест. Агар мо дар он ҷо бо Худо зиндагӣ кунем, Каломи Ӯро ба кор барем ва ба якдигар бо муҳаббат муносибат кунем, ҳатто як хонаи оддӣ метавонад барои мо ҷои махсуси ҳузури Худо гардад.