Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 26:15-37

Худои Муқаддас, хаймаи муқаддас

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

6 Дар чунин шароит, коҳинон ба қисми якуми хайма ҳамеша медароянд, то ки ибодати Худоро ба ҷо оваранд; 7 Аммо ба қисми дуюми хайма соле як бор фақат саркоҳин медарояд, он ҳам бе хун не, ки онро барои худаш ва барои хатокориҳои қавм қурбонӣ мекунад. 8 Ва Рӯҳулқудс бо ин нишон медиҳад, ки то даме ки хаймаи якум вуҷуд дорад, ҳанӯз роҳи қудс кушода нашудааст. 9 Вай тимсоли замони ҳозира аст, ки дар он ҳадияҳо ва қурбониҳое тақдим карда мешаванд, ки қодир нестанд виҷдони тақдимкунандаро осуда гардонанд, 10 Ва онҳо, бо чизҳои хӯрданӣ ва нӯшиданӣ ва бо ҳар гуна таҳорат ва маросим, дастурҳои мансуб ба ҷисм буда, фақат то замони ислоҳ муқаррар карда шудаанд. ба Ибриён 9:6-10

Худо дастурҳои муфассал дод, ки девори атрофи хайма чӣ гуна бояд бошад ва сангҳо, пардаҳо он низ ин чунин. Аввалин парда, ки бояд аз маводи гаронбаҳо сохта мешуд, бо каррубиҳо оро дода шуда, хаймаи муқаддасро ба ду қисми нобаробар тақсим мекард. Дар ҳуҷраи охирин, ки онро қудси қудсҳо меномиданд, сандуқ «тахти» Худо ва дар ҳуҷраи пеш – миз барои нони тақдимӣ ва чароғдон мавҷуд буд. Даромадгоҳи хаймаро пардаи дуюм мепӯшонид (Хуруҷ 26:15-37).

Оят.15-25. Худо мехост, ки ҳамеша бо халқи Исроил наздик бошад аз ин рӯ, Ӯ фармуд, ки хайма сохта ҷой барои маскани Худ, ки васл кардан ва интиқол додан осон буд. Биёед мо низ дар хотир дошта бошем, ки Худованд ҳамеша дар назди мост ва мувофиқи он рафтор кунем.

Дарсҳои Худо

Оят. 15-30. Деворҳои хайма, ки аз чӯбҳои ҷамъ карда шуда буд, мувофиқи фармони Худо гузошта шуда буданд, ба қадри кофӣ қавӣ буданд, ки ба ҳамлаи шимолҳои сахти дар биёбон тоб меоварданд. Агар мо мувофиқи Каломи Худо зиндагӣ кунем, мо низ метавонем дар муқобили тӯфонҳо ва озмоишҳои зиндагӣ устувор истода тавонем. (Матто. 7:24, 25).

Ду асос. 24 Пас, ҳар кӣ ин суханони Маро бишнавад ва онҳоро ба ҷо оварад, ӯро ба марди оқиле монанд мекунам, ки хонаи худро бар санг бино кард; 25 Ва борон борида, селобҳо равон шуд, ва бодҳо вазида, ба он хона фишор овард; лекин он фурӯ нарафт, чунки бар санг бино шуда буд. Матто 7:24-25

Пардае, ки қудси қудсҳоро мепӯшонид, нишон медод, ки гуноҳ байни инсон ва Худо ҷудоӣ овардааст. На ҳар кас метавонист ба ҳузури Худо дарояд. Фақат саркоҳин соле як бор, бо хуни қурбонӣ, барои кафорати гуноҳҳо медаромад. Ин нишон медод, ки инсон худ аз худ наметавонад ба Худо наздик шавад. Худо худаш роҳ ва ҷойи вохӯриро муайян мекард.

Дар фарҳанги тоҷикӣ баъзан мегӯянд: «Ҳар дар ба ҳар кас кушода нест». Қудси қудсҳо ҳам чунин буд. Ин ҷой муқаддас буд ва танҳо бо роҳи муайяншудаи Худо метавонистанд ворид шаванд. Аммо ҳамаи ин чизҳо ба Масеҳ ишора мекарданд. Қурбониҳои ҳарсола наметавонистанд дили инсонро пурра пок созанд. Онҳо танҳо соя ва нишонаи қурбонии ҳақиқӣ буданд, ки баъдтар Худо худаш таъмин мекард.

Вақте Исои Масеҳ бар салиб ҷон дод, Инҷил мегӯяд, ки пардаи маъбад аз боло то поён ду пора шуд (Матто 27:51). Ин кори инсон набуд. Худо худаш пардаро кушод. Роҳ ба ҳузури Худо боз шуд. Акнун дигар танҳо саркоҳин соле як бор не, балки ҳар касе ки ба Масеҳ имон меорад, метавонад бо ҷуръат ба назди Худо ояд.

Чӣ қадар зебост, ки ҳамон Худое, ки ҷойи вохӯриро муайян кард, худаш ҳам қурбониро муҳайё намуд. Иброҳим гуфта буд: «Худо барои Худ қурбонӣ муҳайё мекунад». Ин сухан дар Масеҳ пурра иҷро шуд. Исо ҳам саркоҳин шуд ва ҳам қурбонӣ барои гуноҳҳои мо.

Имрӯз мо барои наздик шудан ба Худо ба хайма, парда ё қурбонии ҳайвонот ниёз надорем. Ба воситаи Масеҳ роҳ кушода шудааст. Вале ин маъно надорад, ки муқаддасият аз байн рафт. Худо ҳанӯз муқаддас аст. Мо бояд бо тавба, имон ва эҳтиром ба назди Ӯ биёем.

Ҳамон тавре ки хайма дар биёбон мувофиқи нақшаи Худо сохта шуда буд, зиндагии мо ҳам бояд мувофиқи Каломи Ӯ бошад. Вақте зиндагии мо бар ҳақиқати Худо бино мешавад, мо дар миёни шамолҳо ва душвориҳои зиндагӣ устувор мемонем.

Худовандо, ташаккур, ки ба воситаи Исои Масеҳ роҳро ба ҳузури Худ кушодӣ. Ташаккур, ки Ту худаш қурбонии ҳақиқиро муҳайё кардӣ. Ба ман ёрӣ деҳ, ки бо дили пок ва имони ҳақиқӣ ба назди Ту оям. Зиндагии маро бар Каломи Худ устувор гардон, то дар рӯзҳои душворӣ низ ба Ту содиқ монам. Омин.