Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:1-17

Даҳ Аҳком

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Пеш аз он ки Худои Таоло Аҳкомро диҳад, Ӯ ба исроилиён хотиррасон кард, ки онҳоро аз Миср берун овард ва аз ғуломӣ озод кард. Ин бисёр муҳим аст. Худо аввал наҷот медиҳад, баъд фармон медиҳад. Яъне итоат на роҳи ба даст овардани наҷот, балки ҷавоб ба файзи Худост. Худо мехост, ки халқаш на аз тарс, балки аз миннатдорӣ ва муҳаббат ба Ӯ итоат кунанд. Даҳ аҳком танҳо қоидаҳо нестанд, балки нишон медиҳанд, ки чӣ гуна зиндагии дуруст пеши назари Худо ба назар мерасад. Чор аҳкоми аввал муносибати моро бо Худо нишон медиҳанд, шаштои дигар муносибати моро бо одамон.

Аммо як ҳақиқати сахт ҳаст, ки мо бояд рост бубинем. Ҳеҷ кадоми мо наметавонем ин аҳкомро пурра ва беайб иҷро кунем. Шояд мо куштор накардаем, аммо оё ҳаргиз дар диламон хашм ва нафрат набуд? Мо метавонем бутҳоро парастиш накунем, аммо магар чизҳоеро, ки мо дар назди Худо мегузорем, ба монанди пул, обрӯ ва нафси худ нест? Шояд мо номи Худоро бо забон эҳтиром мекунем, аммо оё ҳамеша зиндагии мо низ номи Ӯро ҷалол медиҳад? Қонуни Худо мисли оина аст, ки ба мо нишон медиҳад, ки мо чӣ гунаем. Ва ин оина нишон медиҳад, ки ҳамаи мо камбуд дорем.

Хислати Худо

«Туро худоёни дигар, ҷуз Ман, набояд бошад». Биёед ба таври мухтасар бубинем, ки ягона будан барои Худо чӣ маъно дорад. Ягонагии Худо пурасрор аст, зеро Ӯ ҳамеша бо Рӯҳ ва Каломи Худ як аст. Мо ҳеҷ гоҳ намегӯем, ки ягонагии Ӯ танҳоӣ аст, чунон ки баъзеҳо мегӯянд, ки гӯё Ӯ танҳо бошад. Ӯ дар ягонагӣ бо Калом ва Рӯҳи Худ сокин аст.

Худои ягона, ки дар як ваҳдат вуҷуд дорад. Ӯ ягонагии содда нест, балки дар Ӯ Падар, Писар ва Рӯҳулқудс ҳастанд. Онҳо бе рақобат ва дар муҳаббат ва ваҳдат кор мекунанд.

Мо бояд дарк кунем, ки ин ягонагӣ на маънои шарикиро дорад, балки нишон медиҳад, ки шахсиятҳои илоҳӣ дар иттиҳод ва дар муҳаббати комил якҷоя амал мекунанд. Моҳияти илоҳӣ рақобат намекунад, балки бо ваҳдати пурра амал мекунад.

Ҷаҳони рӯҳонӣ аз ҷаҳони ҷисмонӣ фарқ мекунад. Мо наметавонем Худоро бо андоза ва фаҳмиши инсонӣ арзёбӣ кунем. Ягонагии Ӯ маънои мубодила ва иттиҳодро дорад — бе ҳасад, бе муқобилгузорӣ. Роҳҳои Ӯ аз роҳҳои мо фарқ доранд.

Ягонагии онҳо дар кирдор ва моҳияти онҳо аён аст.

Ваҳдати Худо пурасрор аст, зеро Ӯ ҳамеша бо Рӯҳ ва Каломи худ як аст. Ягонагии Ӯ муҳаббатро ифода мекунад, ва муҳаббатро танҳо дар ягон навъи муносибат метавон нишон дод. Мо Ӯро ҳамчун Худои ягона эътироф мекунем, ки дар се шахсияти ягона — Падар, Писар ва Рӯҳулқудс — зоҳир мешавад.

Худо Худои ягона аст ва Ӯ сазовори тамоми дили мост. Ӯ бо чизе тақсим намешавад. Вақте мегӯяд, ки дигар худоён набошад, Ӯ танҳо манъ намекунад, балки ҳаққи Худро талаб мекунад. Зеро Ӯ моро офаридааст ва Ӯ моро наҷот додааст. Аммо дили инсон зуд ба чизҳои дигар мечаспад. Баъзан ин чизҳо зоҳирӣ нестанд, балки дарунӣ мебошанд. Мо метавонем ба худ, ба нақшаҳои худ, ба пул ё ҳатто ба одамон бештар аз Худо бовар кунем. Ин ҳамон бутпарастист, танҳо шаклаш дигар аст.

3 Подшоҳон 18:21 мегуяд,

Ва Ильёс ба тамоми қавм наздик омада, гуфт: «То ба кай шумо дар миёни ду ақида мекалавед? Агар Худованд аст Худо, — Ӯро пайравӣ намоед, ва агар Баал аст, — варо пайравӣ намоед». Вале қавм дар ҷавоби ӯ сухане нагуфтанд.

Мо набояд гузорем, ки касе ё чизе барои мо аз Худо арзиштар ва муҳимтар гардад. Суханони Илёс дар 3 Подшоҳон 18:21 моро бедор мекунанд, ки дар миёни ду роҳ наистим. Ё Худоро пайравӣ мекунем, ё чизи дигарро. Дили дугона пеши Худо қабул нест. Ӯ моро пурра мехоҳад, на қисман.

Дарсҳои Худо

«Исми Худованд Худои худро беҳуда ба забон нагир».

Номи Худо муқаддас аст, зеро Ӯ муқаддас аст. Ин танҳо дар бораи сухан нест, балки дар бораи тамоми зиндагии мост. Вақте мо худро фарзанди Худо меномем, номи Ӯро бар худ мегирем. Пас савол ин аст, ки зиндагии мо ин номро баланд мекунад ё паст? Баъзан мо бо забон номи Худоро эҳтиром мекунем, аммо бо рафтори худ онро хор мекунем. Ин ҳам як навъи вайрон кардани ин аҳком аст.

Вақте ба даҳ аҳком нигоҳ мекунем, мефаҳмем, ки онҳо танҳо корҳои зоҳириро не, балки ҳолати дили моро низ фаро мегиранд. Ва дар ҳамин ҷо мо мебинем, ки ба қувваи худ наметавонем комил бошем. Қонуни Худо моро ба фурӯтанӣ меорад ва нишон медиҳад, ки мо ба раҳмат ва бахшиши Ӯ ниёз дорем.

Аммо ин ҷо умед ҳаст. Худо моро танҳо нагузоштааст, ки бо қувваи худ талош кунем. Ӯ роҳи бахшиш ва навшавиро кушодааст. Ӯ дили моро тағйир дода метавонад, то ки мо на аз маҷбурӣ, балки аз муҳаббат итоат кунем. Итоати ҳақиқӣ аз дили нав сар мешавад.

Пас, вақте ки имрӯз ба каломи Худо нигоҳ мекунем, биёед худро фиреб надиҳем. Бигӯем, ки мо комил нестем. Бигӯем, ки мо ниёз дорем. Ва бо дилҳои кушода ба сӯи Худо баргардем. Ӯ тайёр аст, ки моро бубахшад ва моро дигаргун созад.

Эй Худованд, мо иқрор мекунем, ки наметавонем аҳкоми Туро пурра иҷро кунем. Дили мо бисёр вақт аз Ту дур мешавад ва ба чизҳои дигар мечаспад. Мо ба раҳмати Ту ниёз дорем. Лутфан моро бубахш ва дилҳои моро пок кун. Ба мо ёрӣ деҳ, ки Туро аз ҳама бештар дӯст дорем ва бо тамоми ҳаётамон номи Туро ҷалол диҳем. Омин.