
Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
- Забур 1 – Хушбахтии одилон ва ҳалокати шарирон
- Забур 2 – Подшоҳе, ки ман дар он паноҳ мебарам
- Забур 3 – Умед бастан ба мадади Худо
- Забур 4 – Дуои шоми Довуд
- Забур 5 – Дуои субҳи Довуд
- Забур 6 – Барои рӯҳи даҳшатбор дуо кунед
- Забур 7 – Ба Ту паноҳ мебарам
- Забур 8 – Шаъну шарафи инсоният
- Забур 9 – Суруди пурсурури Довуд
- Забур 10 – Худованд асоси одил аст
- Забур 11 – Каломи Худо рост аст
- Забур 12 – Тарс ва эътимод
- Забур 13 & 14 – Мулоҳиза оиди таронаҳои 13 ва 14
- Забур 15 & 16 — Худо паноҳгоҳи ман аст
- Забур 17 – Шукр кунед – Худо наҷот медиҳад
- Каломи Худо – Забур 18
- Худо Подшоҳ аст – Забур 19 & 20
- Забур 21:1-19 – Азоби Масеҳ
- Забур 22 – Чӯпони ман
- Забур 23 – Кӣ метавонад ба Худо наздик шавад?
- Забур 24 – Роҳи Худо ё роҳи хиҷил
- Забур 25 – Беайбии маро санҷед
- Забур 26 – Худованд нури ман
- Забур 27 — Худованд паноҳгоҳи амни ман аст.
- Забур 28 — Овози Худованд
- Забур 29 – Наҷот: ҳаёт дар Худост
- Забур 30 — Умедворони Худованд хиҷил намешаванд
- Забур 31-32 – Баракатҳои Худо барои имондорон
- Забур 33 – Cуруди Cитоиш
- Забур 34 – Худо Довари одил аст
- Забур 35 – Худо сарчашмаи ҳаёт
- Забур 36 – Худованд ҳамаи мардумро мебинад ва медонад
- Забур 37 – Дуои тавба ва тағйири дил
- Забур 38 — Кӯтоҳии ҳаёт ва умед ба Худо
- Забур 39 — Худо моро аз чоҳи гуноҳ берун меорад
- Забур 40 – Худовандо, ба ман раҳм кун
- Забур 61- Умеди мо дар Худованд аст
- Забур 62 – Нони Ҳаррӯза
- Забур 63
- Забур 64
Вақте ба назди Худо меоем, дарк мекунем, ки аз куҷо омадаем. Мо мисли одаме будем, ки ба чоҳи лойолуд афтодааст. Дар гуноҳ гум шуда будем, вале Худо моро ёфт ва берун овард. Ӯ моро дар ҷои мустаҳкам гузошт ва қадамҳоямонро устувор кард. Бо Худо зиндагӣ кардан маънои доштани умед ва бовариро дорад. Мо дигар набояд доимо дудила шавем, зеро медонем, ки Худо содиқ ва бузург аст.
1 Барои сардори муғанниён. Таронаи Довуд. 2 Ба Худованд бисьёр умед бастам, ва Ӯ сӯи ман рӯ овард, ва истиғосаи маро шунид; 3 Ва маро аз чоҳи ҳалокат, аз ботлоқи пурлой берун овард, ва пойҳоямро бар сахрае гузошт, қадамҳоямро мустаҳкам гардонд. 4 Ва суруди наве дар даҳонам гузошт, — ҳамду санои Худои моро. Бисьёр касон инро дида, тарсон хоҳанд шуд, ва ба Худованд таваккал хоҳанд кард.
5 Хушо марде ки ба Худованд таваккал мекунад, ва ба мутакаббирон ва пайравони кизб рӯ намеоварад! 6 Корҳои зиёде Ту кардаӣ, эй Худованд Худои ман! Корҳои аҷоиб ва андешаҳоеро, ки Ту дар ҳаққи мо зоҳир намудаӣ, — кист, ки монанди Ту бошад! — мавъиза ва нақл хоҳам кард, аммо шумораи онҳо бениҳоят бисьёр аст. 7 Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ; гӯшҳои маро воз кардӣ; қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии хаторо талаб накардӣ. 8 Он гоҳ гуфтам: инак меоям; дар тӯмори китоб дар бораи ман навишта шудааст: 9 Иродаи Туро, эй Худои ман, ба ҷо овардан мехоҳам, ва шариати Ту андаруни дили ман аст. (Забур 39:1-9, KM99)
Дар Забур 39:4 мебинем, ки Худо дар ҳаёти мо кори нав мекунад ва ба даҳонамон «суруди нав» медиҳад. Мо мефаҳмем, ки Худо паноҳи мост ва сазовори ҳамду сано мебошад. Забур 39:5 мегӯяд, ки корҳои аҷоиби Худо бисёранд ва касе наметавонад ҳамаи онҳоро ба тартиб дароварда нақл кунад. Вақте Худо ба мо некӣ мекунад, табиист, ки мехоҳем ба дигарон дар бораи Ӯ ва корҳои бузурге, ки барои мо кардааст, нақл кунем.
Худо танҳо қурбонии берунӣ ё кори диниро намехоҳад. Ӯ мехоҳад, ки мо Ӯро гӯш кунем ва бо омодагӣ иродаи Ӯро иҷро намоем. Дар Забур 39:9 гуфта мешавад: «Иҷро кардани хости Туро, эй Худои ман, дӯст медорам, ва шариати Ту андаруни дили ман аст» (KM99). Имон танҳо гуфтани суханҳо нест. Имон дар он дида мешавад, ки дили мо ба Худо гӯш медиҳад ва зиндагии мо хоҳиши Ӯро иҷро мекунад.
Дар ин қисми Забур инчунин пешгӯие дар бораи Исои Масеҳ мебинем. Ин суханон дар Ибриён 10:5–10 оварда шудаанд. Муаллифи Ибриён нишон медиҳад, ки омадани Исо ба ҷаҳон ва қурбонии Ӯ дар салиб намунаи комили итоат ба иродаи Худо буд. Исо барои иҷро кардани иродаи Падар омад ва ҷони Худро барои наҷоти мо дод.
10 Дар ҷамоати бузург аз адолат башорат додаам; инак, лабҳои худро нахоҳам баст: Худовандо, Ту медонӣ. 11 Адолати Туро андаруни дилам махфӣ надоштаам, вафо ва наҷоти Туро баён кардаам, эҳсон ва ростии Туро аз ҷамоати бузург пинҳон адоштаам.
12 Ту, эй Худованд, марҳаматҳои Худро аз ман боз надор; бигзор эҳсон ва ростии Ту ҳамеша маро нигаҳбонӣ кунад. 13 Зеро ки мусибатҳои бешумор маро иҳота амудааст; гуноҳҳоям маро мубтало кардааст, ба тавре ки қобили дидан нестам: онҳо аз мӯи сарам бисьёр аст, ва дилам маро тарк кардааст. 14 Худовандо! Таваҷҷӯҳ намуда, маро халосӣ деҳ; Худовандо! Ба мадади ман шитоб кун.
15 Бигзор онҳое ки толиби ҷони мананд, то онро ба ҳалокат расонанд, аз як сар хиҷил ва шарманда шаванд; бадхоҳонам қафо гарданд ва расво шаванд; 16 Онҳое ки ба ман «ҳай‐ҳай!» мегӯянд, ба сабаби шармандагии худ ҳайрон шаванд; 17 Ҳамаи толибони Ту дар Ту шодӣ ва хурсандӣ кунанд, ва дӯстдорони наҷоти Ту доимо гӯянд: «Афзун бод кибриёи Худованд!» 18 Валекин ман камбағал ва мискин ҳастам, ва Худованд ба ман ғамхорӣ мекунад; мададгор ва раҳокунандаи ман Ту ҳастӣ. Эй Худои ман! Таъхир накун. Забур 39:10-18, KM99
Ҳамчун одамоне, ки Худо ба онҳо ҳаёти нав додааст, мо метавонем бо суханони Забур 39:11 бигӯем: «Адолати Туро андаруни дилам махфӣ надоштаам, вафо ва наҷоти Туро баён кардаам, эҳсон ва ростии Туро аз ҷамоати бузург пинҳон надоштаам» (KM99). Мо муҳаббат, вафодорӣ ва наҷоти Худоро аз дигарон пинҳон намекунем. Гуфтугӯ дар бораи Худо барои мо сабаби шарм нест. Баръакс, мо мехоҳем ба дигарон нақл кунем, ки Худо чӣ кор кардааст.
Вақте ки мо ин Забурро мехонем, аввал бояд донем, ки Рӯҳи Худо ба Довуд илҳом дод, то ин суханонро нависад. Яъне ин танҳо фикру эҳсосоти Довуд набуд, балки Каломи Худо буд, ки ба воситаи ӯ навишта шуд.
Баъд мебинем, ки Довуд, гарчанде ки подшоҳи бузург буд ва дар ҳаёташ ғалабаҳои бисёр дида буд, медонист, ки аз куҷо омадааст. Ӯ медонист, ки як вақт дар ҳолати хеле бад буд, мисли одаме ки дар чоҳи пур аз лой афтодааст. Ӯ зери бори гуноҳ буд ва худаш худро аз он ҳолат бароварда наметавонист.
Ҳатто баъд аз он ки ба Худо имон овард ва аз паи Ӯ рафт, Довуд гуноҳҳои худро иқрор карданро давом медод. Ӯ дар Забур 39:13 мегӯяд:
«Зеро ки мусибатҳои бешумор маро иҳота намудааст; гуноҳҳоям маро мубтало кардааст, ба тавре ки қобили дидан нестам: онҳо аз мӯи сарам бисёр аст, ва дилам маро тарк кардааст».
Ин ба мо дарси муҳим медиҳад: иқрор кардани гуноҳ танҳо барои одамоне нест, ки ҳанӯз Худоро намешиносанд. Ҳар як имондор бояд мунтазам назди Худо омада, гуноҳҳои худро эътироф кунад ва аз Ӯ бахшиш талаб намояд. Ин як қисми муҳими ҳаёти рӯҳонии мост. Мо ҳар рӯз ба Худо ниёз дорем ва бояд фурӯтанона эътироф кунем, ки бе Ӯ наметавонем дуруст зиндагӣ кунем.
Довуд мегӯяд, ки Худо ба ӯ рӯ овард, нолаи ӯро шунид, ӯро аз чоҳ берун овард, пойҳояшро бар санги мустаҳкам гузошт ва ба даҳонаш суруди нав дод. Аз ин мо як роҳи амалӣ меомӯзем: чоҳи худро бишнос, ба Худо фарёд кун, Ӯро интизор шав, қадами навбатиро, ки Ӯ нишон медиҳад, гузор ва барои кӯмакаш шукр кун.
Чоҳи лойолуд дар ҳаёти мо
Каломи Худо ба мо дақиқ намегӯяд, ки «чоҳи лойолуд»-и Довуд чӣ буд. Шояд ин барои мо хуб бошад, зеро ҳар яки мо метавонад чоҳи худро дар он бинад. Баъзан ин чоҳи гуноҳ аст. Як қарори нодуруст ба қарори дигар оварда мерасонад ва одам ҳис мекунад, ки дигар роҳи баромадан нест. Баъзан ин чоҳи шикаст ва ноумедӣ аст, вақте ки нокомӣ дар кор, таҳсил, оила ё муносибатҳо моро рӯҳафтода мекунад. Баъзан ин чоҳи одатҳои бад аст, мисли хашм, танбалӣ, худсӯзӣ ё дигар одатҳое, ки моро зери назорати худ нигоҳ медоранд. Баъзан бошад, ин чоҳи шароити душвори зиндагӣ аст, вақте ки азоб ба сари мо меояд, гарчанде ки мо кори нодуруст накардаем
Ҳар чоҳе, ки бошад, Довуд ба мо нишон медиҳад, ки аз куҷо сар кунем: мушкилоти худро ба Худо оварда, Ӯро интизор шавем. Каломи Худо мегӯяд: «Ман Худовандро босаброна интизор шудам» (Забур 40:2, KM99). Худо шояд вазъиятро дарҳол дигар накунад, вале Ӯ метавонад моро қадам ба қадам аз чоҳ барорад, ба пойҳоямон ҷои мустаҳкам диҳад ва роҳи нави зиндагиро ба мо омӯзонад.
Довуд мегӯяд, ки Худо ба ӯ рӯ овард, нолаи ӯро шунид, ӯро аз чоҳ берун овард, пойҳояшро бар санги мустаҳкам гузошт ва ба даҳонаш суруди нав дод. Аз ин мо як роҳи амалӣ меомӯзем: чоҳи худро бишнос, ба Худо фарёд кун, Ӯро интизор шав, қадами навбатиро, ки Ӯ нишон медиҳад, гузор ва барои кӯмакаш шукр кун.
Гӯш кардан ба Худо
Худо ба он ки мо чӣ гуна Ӯро мешунавем, аҳамияти калон медиҳад. Дар ин Забур мебинем, ки Худо гӯшҳои одамро мекушояд, то ӯ иродаи Худоро фаҳмад ва ба он итоат кунад. Бисёр вақт мо гӯшҳоямонро ба Каломи Худо мебандем. Мо мехонем, аммо диққат намедиҳем. Мо мешунавем, аммо иҷозат намедиҳем, ки Каломи Худо диламонро дигар кунад.
Аз ин рӯ, одати хуб ин аст, ки ҳар рӯз Каломи Худоро бихонем ва бо он муносибат кунем. Танҳо хондани ин мулоҳиза кофӣ нест. Ин суханҳо танҳо вақте фоида доранд, ки аввал худи Забурро хонем ва баъд фикр кунем, ки Худо ба мо чӣ мегӯяд. Худо тавассути Каломи Худ сухан мегӯяд. Каломи Ӯ зинда аст ва метавонад зиндагии моро дигар кунад. Мо бандагони Худои худ ҳастем ва ҳаёти мо ба Ӯ тааллуқ дорад. Мо ҳар рӯз ба Ӯ ниёз дорем, то моро роҳнамоӣ кунад.
Дар фарҳанги Осиёи Марказӣ
Дар Осиёи Марказӣ одамон ба роҳнамоии калонсолон, падару модар ва шахсони боэътимод аҳамияти зиёд медиҳанд. Вақте ҷавон бо масъалаи муҳим рӯ ба рӯ мешавад, бисёр вақт ба назди шахси калонсол меравад ва маслиҳат мепурсад. Ин ба мо барои фаҳмидани муносибати мо бо Худо кӯмак мекунад. Агар мо барои корҳои ҳаррӯза ба маслиҳати одамони боэътимод ниёз дошта бошем, чӣ қадар бештар ба роҳнамоии Худо ниёз дорем.
Худо ба он ки мо чӣ гуна мешунавем, хеле аҳамият медиҳад. Дар Забур 39:7 мебинем, ки Худо гӯшҳои инсонро мекушояд, то ӯ бишнавад. Ӯ барои мо роҳ мекушояд, то суханашро шунида, ба он итоат кунем.
Бисёр вақт мо гӯё гӯшҳои худро маҳкам мекунем ва ба шунидани Каломи Худо диққат намедиҳем. Барои ҳамин, ҳар рӯз мо бояд бо Каломи Худо вақт гузаронем. Ин танҳо маънои хондани ҳамин навиштаеро, ки ҳоло дар даст доред, надорад. Ин навишта танҳо барои кӯмак аст. Аввал бояд худи Забурро хонем ва баъд дар бораи он фикр кунем, бо он кор кунем ва бубинем, ки Худо тавассути ин суханон ба ҳаёти мо чӣ мегӯяд.
Худо ба воситаи Каломи Худ бо мо сухан мегӯяд. Каломи Ӯ зинда аст ва қудрат дорад, ки ҳаёти моро дигар кунад. Мо бояд худро мисли бандаи содиқе бинем, ки бо омодагӣ ба Худои бузург хизмат мекунад. Ва Худои аҷоиби мо ҳар рӯз бо мо роҳ меравад ва моро танҳо намегузорад.
Вақте ки мо ба Каломи Худо назар мекунем, мебинем, ки он ба ҳаёт ва ҳолати худи мо низ дахл дорад (39:8). Дар Каломи Худо мо худро мебинем: кӣ ҳастем, дар чӣ ҳолат қарор дорем ва ба чӣ ниёз дорем. Ин моро водор мекунад, ки ба Худо муроҷиат карда, бигӯем: «Худовандо, имрӯз бо мо бош ва моро роҳнамоӣ кун».
Ҳар яки мо имрӯз ба роҳнамоии Худо ниёз дорем. Мо наметавонем танҳо ба ақлу таҷрибаи худ такя кунем. Бояд ҳар рӯз гӯш кунем, ки Худо ба воситаи Каломи Худ ба мо чӣ мегӯяд, ва баъд бо имон ба гуфтаҳои Ӯ амал кунем. Дар зиндагии мо рӯзҳое мешаванд, ки намедонем ба куҷо равем, бо кӣ суҳбат кунем ё дар кадом масъала чӣ қарор гирем. Дар чунин вақтҳо хуб аст, ки пеш аз ҳама ба Худо муроҷиат кунем ва бигӯем: «Худованд, имрӯз маро роҳнамоӣ кун. Ба ман нишон деҳ, ки бо кӣ суҳбат кунам ва ба кӣ дар бораи некиҳои Ту нақл кунам». Ман солҳои зиёд ҳангоми роҳ рафтан дар кӯчаҳои Тоҷикистон чунин дуо мекардам. Ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки мо танҳо зиндагӣ намекунем. Худо ҳар рӯз бо мост ва мехоҳад қадамҳои моро роҳнамоӣ кунад.
Хушбахт аст касе, ки ба Худо таваккал мекунад
Баъд аз ин ҳамду сано, Забур ба мо як ҳақиқати муҳимро меомӯзонад: хушбахт аст касе, ки ба Худованд таваккал мекунад. Чунин одам зиндагии худро ба иродаи Худо месупорад. Ӯ ба одамони мағрур ё ба бутҳо ва чизҳои дурӯғин такя намекунад. Ӯ медонад, ки на одамон, на молу мулк ва на қудрати дунё наметавонанд ҷойи Худоро гиранд.
Довуд фикр намекард, ки танҳо ӯро Худо наҷот додааст. Наҷоти ӯ танҳо яке аз корҳои бузурги Худо буд. Худо дар байни қавми Худ корҳои бисёри аҷоиб кардааст ва ҳеҷ кас наметавонад ҳамаи онҳоро ба пуррагӣ баён кунад.
Довуд ҳамзамон медонист, ки ҳанӯз ба файзи Худо ниёз дорад. Ӯ дар охири Забур дар бораи гуноҳҳояш сухан мегӯяд: «Зеро ки мусибатҳои бешумор маро иҳота намудааст; гуноҳҳоям маро мубтало кардааст…» (Забур 39:13, KM99). Ин ба мо нишон медиҳад, ки ҳатто шахсе, ки солҳои зиёд бо Худо роҳ меравад, бояд гуноҳашро эътироф кунад. Тавба танҳо барои оғози ҳаёти масеҳӣ нест. Эътирофи гуноҳ ва бозгашт ба Худо қисми доимии зиндагии имондор мебошад.
Худованд, Туро шукр мегӯям, ки маро аз чоҳи гуноҳ ва бандагӣ берун овардӣ. Ту пойҳои маро бар ҷои мустаҳкам гузоштӣ ва ба даҳонам суруди нав додӣ. Ба ман дили кушода деҳ, то Каломи Туро бишнавам ва иродаи Туро иҷро кунам.
Имрӯз маро роҳнамоӣ кун. Ба ман нишон деҳ, ки бо кӣ суҳбат кунам ва ба кӣ дар бораи муҳаббат ва наҷоти Ту нақл кунам. Ба ман далерӣ деҳ, то аз гуфтан дар бораи Ту шарм надорам. Ва агар боз ба чоҳи гуноҳ ё ноумедӣ афтам, ба ман ёрӣ деҳ, ки ба Ту фарёд кунам, Туро интизор шавам ва ба роҳе, ки Ту нишон медиҳӣ, қадам гузорам. Омин.