Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 33:12-23

Ман худам меравам

«Агар Худат наоӣ, моро аз ин ҷо набар»

Пас аз гуноҳи гӯсолаи тиллоӣ, муносибати байни Худо ва халқи Исроил хеле осеб дида буд. Худо ба Мусо гуфта буд, ки фариштае пешопеши онҳо меравад ва онҳоро ба замини ваъдашуда мебарад (Хуруҷ 33:1–3). Аммо Мусо аз ин қаноатманд набуд. Барои ӯ танҳо ба замини ваъдашуда расидан муҳим набуд. Муҳимаш ин буд, ки худи Худо бо онҳо бошад.

Мусо мехост, ки Худо шахсан роҳнамои халқаш бошад. Ӯ медонист, ки бе ҳузури Худо ҳатто замини хуб ҳам барои онҳо баракат шуда наметавонад.

Аз ин рӯ, Мусо ба Худованд мегӯяд:

«Агар Худат наоӣ, моро аз ин ҷо набар. Зеро, аз чӣ маълум шавад, ки ман ва қавми Ту манзури назари Ту шудаем? Оё на аз он ки Ту бо мо биёӣ? Ва дар он сурат ман ва қавми Ту аз ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин ҳастанд, мумтоз хоҳем шуд».
(Хуруҷ 33:15–16)

Ин суханони Мусо бисёр муҳиманд. Ӯ намегӯяд: «Худовандо, танҳо моро ба ҷои хуб расон». Ӯ мегӯяд: «Худовандо, агар Ту бо мо набошӣ, рафтан ба он ҷо ба мо чӣ фоида дорад?»

Ин ба зиндагии мо ҳам хеле наздик аст. Баъзан мо аз Худо танҳо баракат мехоҳем: кори хуб, хонаи хуб, фарзандони солим, зиндагии осуда, пулу мол ва ояндаи хуб. Аммо саволи муҳимтар ин аст: Оё мо худи Худоро мехоҳем, ё танҳо чизҳоеро, ки Худо ба мо дода метавонад?

Барои як оилаи тоҷик муҳим нест, ки хона чӣ қадар калон аст, агар дар он сулҳу муҳаббат набошад. Сафари дур ҳам муҳим нест, агар касе, ки барои мо аз ҳама азиз аст, бо мо набошад. Ҳамин тавр, барои халқи Худо муҳим нест, ки онҳо ба замини Ваъдашуда расанд, агар ҳузури Худо бо онҳо набошад.

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Мусо қаноатманд набуд, ки Худованд танҳо бо ӯ мулоқот мекунад. Ӯ марҳамати Худоро на танҳо барои худ, балки барои тамоми халқи Исроил мехост. Барои ҳамин ӯ аз Худованд хоҳиш кард, ки онҳоро ба замини Ваъдашуда набарад, агар Худо Худаш бо онҳо наравад. Худои Таоло ба дуои Мусо ҷавоб дода, ваъда дод, ки дархосташро иҷро мекунад. Он гоҳ Мусо аз Худованд хоҳиш кард, ки ҷалоли Худро нишон диҳад ва Худо бо марҳамат ба ин розӣ шуд
(оят. 12-23)

Мусо ба ҳузури Худо такя мекард

Мусо хуб медонист, ки Исроил бе роҳнамоии Худо роҳи худро гум мекунад. Онҳо аллакай нишон дода буданд, ки вақте аз Худо дур мешаванд, чӣ рӯй медиҳад. Ҳангоми набудани Мусо онҳо гӯсолаи тиллоӣ сохта, онро парастиданд (Хуруҷ 32:1–6).

Аз ин рӯ, Мусо намехост, ки халқ танҳо ба қувваи худ, таҷрибаи худ ё роҳбарии инсонӣ такя кунад.

Ӯ гӯё мегуфт: «Худовандо, мо бе Ту намедонем ба куҷо равем. Агар Ту бо мо набошӣ, ҳатто роҳи дуруст ҳам барои мо хатарнок мешавад.»

Ин барои мо низ дарси бузург аст. Мо метавонем нақшаҳои хуб дошта бошем, таҳсил кунем, кор кунем, пул ҷамъ кунем ва барои оянда нақша созем. Ҳамаи ин хуб аст. Аммо агар дар ин ҳама Худоро аз ҷойи аввал гузорем, мо метавонем ба ҷое расем, ки дигар ҳузури Ӯро дар зиндагии худ намебинем.

Баракати ҳақиқӣ танҳо доштани чизҳои хуб нест. Баракати ҳақиқӣ ин аст, ки Худо бо мо бошад.

Худо Мусоро мешинохт

Худованд ба Мусо ҷавоб медиҳад: «Ин корро низ, ки гуфтаӣ, Ман хоҳам кард, зеро ки ту манзури назари Ман шудаӣ, ва Ман туро бо номат шинохтаам». (Хуруҷ 33:17)

Ин суханҳо муносибати наздики Мусо ва Худоро нишон медиҳанд. Худо Мусоро танҳо ҳамчун яке аз ҳазорон одам намедид. Ӯ ӯро мешинохт ва ба дуои ӯ гӯш медод.

Дар тамоми Китоби Муқаддас мо мебинем, ки Худо мехоҳад бо одамонаш муносибати наздик дошта бошад. Барои мо низ ин ҳақиқат дар Исои Масеҳ боз ҳам равшантар шудааст. Мо танҳо одамоне нестем, ки аз дур ба Худо дуо мекунанд. Ба воситаи Масеҳ мо фарзандони Худо хонда мешавем ва Ӯ моро роҳнамоӣ мекунад.

Аз ин рӯ, ҳангоми мушкилӣ мо набояд фикр кунем, ки Худо моро партофтааст. Ӯ моро мешиносад, дуои моро мешунавад ва мехоҳад, ки дар роҳи Ӯ қадам гузорем.

«Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ»

Баъд аз он ки Худо ба хоҳиши Мусо ҷавоб дод, Мусо боз як хоҳиши аҷиб мекунад: «Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ». (Хуруҷ 33:18) Мусо бо вуҷуди он ки Худоро мешинохт, мехост Ӯро боз ҳам бештар бишиносад.

Худо ба Мусо иҷозат дод, ки як қисми ҷалоли Ӯро бинад, аммо фаҳмонд, ки инсон наметавонад тамоми ҷалоли Худоро бинад ва зинда монад (Хуруҷ 33:19–23).

Ин ба мо нишон медиҳад, ки Худоро ҳар қадар бештар бишносем ҳам, ҳанӯз барои бештар шинохтани Ӯ ҷой ҳаст.

Имони мо набояд танҳо аз одат бошад. На танҳо барои он ки падару модарамон ба Худо имон доштанд, мо низ ба Ӯ бовар кунем. Мо бояд худамон Худоро ҷӯем, Каломи Ӯро омӯзем ва мехоҳем, ки Ӯро бештар бишносем.

Хислати Худо

Оят. 12-23. Бо Мусо муносибати махсуси боваринок дошта, Худои Таоло ба хоҳиши ӯ гӯш дод, ки Исроилро то замини Ваъдашуда ҳамроҳӣ мекунад.
Ба ҳамин монанд аз сабаби муносибати махсус ва наздики Худ бо Исо, Худо моро рад намекунад, балки моро ба фарзандӣ қабул карда, дар ҳаёт бо роҳҳои Худ роҳнамоӣ мекунад.

Дар ин порча мо якчанд хислати муҳими Худоро мебинем:

Худо вафодор аст. Ӯ халқи худро пурра тарк накард, ҳатто баъд аз гуноҳи онҳо.

Худо ба дуо гӯш медиҳад. Мусо бо ҷидду ҷаҳд илтимос кард ва Худо ба ӯ ҷавоб дод (33:12–17).

Худо муносибати шахсӣ мехоҳад. Ӯ Мусоро «бо ном» мешинохт (33:17).

Худо роҳнамоӣ мекунад. Мусо медонист, ки бе ҳузури Худо онҳо роҳи дурустро пайдо карда наметавонанд.

Худо муқаддас ва пурҷалол аст. Инсон наметавонад тамоми ҷалоли Ӯро бо чашмони худ бинад (33:18–23).

Дарсҳои Худо:

15 Ва ба Ӯ гуфт: «Агар Худат наоӣ, моро аз ин ҷо набар. 16 Зеро, аз чӣ маълум шавад, ки ман ва қавми Ту манзури назари Ту шудаем? Оё на аз он ки Ту бо мо биёӣ? Ва дар он сурат ман ва қавми Ту аз ҳамаи қавмҳое ки дар рӯи замин ҳастанд, мумтоз хоҳем шуд». 17Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ин корро низ, ки гуфтаӣ, Ман хоҳам кард, зеро ки ту манзури назари Ман шудаӣ, ва Ман туро бо номат шинохтаам». (33:15-17)

Мусо равшан мефаҳмид, ки Исроил бе роҳнамоӣ ва назорати Худо зиндагӣ карда наметавонанд. Барои ҳамин ӯ аз Худованд бо ҷидду ҷаҳд илтиҷо мекард, ки халқи Исроилро тарк накунад. Оё шумо мефаҳмед, ки бе Худо як рӯз ҳам зиндагӣ карда наметавонед? Барои ҳамин, биёед мисли Мусо бо ҷидду ҷаҳд ва самимона ҳузури Худоро биҷӯем.

Барои имрӯз

Биёед аз худ як саволи одӣ, вале ҷиддӣ пурсем: Агар Худо ба мо ҳамаи чизҳои мехостагиамонро диҳад, вале ҳузури Худро надиҳад, оё мо ҳанӯз Ӯро мехоҳем?

Мусо нишон медиҳад, ки ҷавоби дуруст бояд чунин бошад: «Худовандо, агар Худат бо мо набошӣ, моро аз ин ҷо набар».

Шояд имрӯз мо барои хона, кор, фарзандон, муҳоҷират, пул, саломатӣ ё ояндаи худ нақша дорем. Нақша доштан хуб аст. Аммо пеш аз ҳама бояд бигӯем: «Худовандо, Ту пешопеши мо биё. Агар Ту роҳнамоӣ накунӣ, мо намехоҳем танҳо бо қувваи худ равем.»

Зеро мо метавонем ба мақсад расем, аммо бе Худо дар роҳи худ гум шавем. Ҷои беҳтарин он ҷоест, ки Худо бо мост.

Худовандо, ба мо ёрӣ деҳ, ки мисли Мусо фаҳмем, ки бе ҳузури Ту зиндагӣ кардан намехоҳем. Дар нақшаҳо, кор, оила ва қарорҳои ҳаррӯзаамон моро роҳнамоӣ кун. Ба мо танҳо баракатҳои Худро не, балки худи Туро бештар ҷӯстанро ёд деҳ. Пешопеши мо биё ва моро аз роҳи дуруст дур накун. Ба мо ёрӣ деҳ, ки Туро бештар бишносем ва ҷалоли Туро дар зиндагии худ бубинем.
«Агар Худат наоӣ, моро аз ин ҷо набар».
Омин.