Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 20:18-26

Тарси мардум пеши Худо

Ба кӯҳи Сино фуромадани Худо бо падидаҳои даҳшатангези табиӣ ва ғайриоддӣ ҳамроҳ буд. Банӣ – Исроил аз ҳузури Худо тарсиданд ва шояд шод буданд, ки Мусо дар он ҷо буд, шахсе, ки метавонад дар байни Худованд ва мардум миёнараве ҳаст (оят.18-21).

22 Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ба банӣ‐Исроил чунин бигӯ: „Шумо дидед, ки Ман аз осмон ба шумо сухан рондам. 23 Бо Ман худоёни нуқра насозед, ва худоёни тилло барои худ насозед. 24 Қурбонгоҳи хокӣ барои Ман бисоз, ва қурбониҳои сӯхтании худ ва қурбониҳои саломатии худро аз гӯсфандон ва говони худ бар он тақдим намо; дар ҳар ҷое ки Ман зикри исми Худро муқаррар намоям, Ман назди ту омада, туро баракат хоҳам дод. 25 Ва агар қурбонгоҳи сангин барои Ман бисозӣ, онро аз сангҳои тарошида бино накун; зеро ки агар афзоли худро ба он бирасонӣ, онро палид хоҳӣ кард. 26 Ва бар қурбонгоҳи Ман бо зинапоя набаро, то ки аврати ту бар он яла нашавад“». Хуруҷ 20:22-26

Худо сохтани бутҳоро ба исроилиён манъ кард. Қурбогоҳи Худованд бояд аз сангҳои ноҳамвор сохта мешуд. Ин далели он буд, ки Худои Таоло бо дасти инсон «худо» ба таври сунъӣ офарида нашудааст, балки Офаридгори абадии тамоми мавҷудот аст (оят. 22-26).

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Вақте ки Худои Таоло ба кӯҳи Сино фуромад, ҳузури Ӯ бо овозҳои сахт, барқ ва дуд ҳамроҳ буд. Ин манзара оддӣ набуд. Дили мардум ларзид. Банӣ Исроил дарк карданд, ки бо Худои зинда рӯ ба рӯ ҳастанд, на бо як фикри сохтаи инсон. Онҳо тарсиданд ва дигар ҷуръат накарданд, ки мустақиман наздик шаванд. Барои ҳамин аз Мусо хоҳиш карданд, ки миёнарав шавад.

Ин тарс танҳо тарси оддӣ набуд. Ин эҳсоси муқаддас буд. Онҳо фаҳмиданд, ки Худо пок аст ва инсон гуноҳкор. Муқаддас будани Худо маънои онро дорад, ки Ӯ комилан ба кори дуруст бахшида шудааст, дар Ӯ ҳеҷ бадӣ нест. Ва ҳамин муқаддасият маънои онро дорад, ки танҳо онҳое метавонанд ба Ӯ наздик шаванд, ки мисли Ӯ пок гарданд. Ин ҷо инсон камбудии худро мебинад.

Ҳузури Худо ҳамчун оташ ва нур зоҳир шуд. Оташ на танҳо метарсонад, балки пок мекунад. Он чизеро, ки нопок аст, месӯзонад. Нур бошад, равшанӣ медиҳад, ҳақиқатро ошкор мекунад ва роҳро нишон медиҳад. Худо мисли оташи зинда аст, ки ба дил мерасад ва онро тағйир медиҳад. Барои дили одамони форс ва яҳудӣ, оташ нишонаи ҳузури зинда ва қудрати Худо буд. Оташ гармӣ медиҳад, равшанӣ медиҳад ва ҳамзамон пок месозад. Ҳамин тавр, Худо на танҳо берун, балки даруни инсонро низ равшан ва тоза кардан мехоҳад.

Дар ин ҷо як ҳақиқат кушода мешавад. Инсон худ аз худ наметавонад ба назди Худо наздик шавад. Ба ӯ миёнарав лозим аст. Ин моро ба сӯи Исои Масеҳ роҳнамоӣ мекунад, ки миёнарави ҳақиқӣ байни Худо ва инсон аст.

Дар бораи Худо

Баъд Худо ба Мусо гуфт: «Шумо дидед, ки Ман аз осмон ба шумо сухан рондам. Бо Ман худоёни нуқра насозед, ва худоёни тилло барои худ насозед» (Хуруҷ 20:22-23).

Худо равшан мегӯяд, ки Ӯро бо чизҳои сохтаи инсон иваз кардан мумкин нест. Ӯ Худои зинда аст. Ӯ сухан мегӯяд. Худо мешунавад. Ӯ наздик мешавад. Аммо дилҳои инсон бисёр вақт роҳи осонро меҷӯянд. Бут чизест, ки шахс метавонад онро идора кунад. Бут аз шумо тағир доданро талаб намекунад ва инчунин шуморо маҳкум намекунад. Барои ҳамин бутпарастӣ танҳо масъалаи сангу тилло нест. Ҳар чизе, ки ҷойи Худоро дар дили мо мегирад, метавонад бут шавад.

Шояд имрӯз мо бутҳои тиллоӣ насозем, аммо метавонем пул, обрӯ, кор ё ҳатто худи худро дар ҷои аввал гузорем. Ин ҳама метавонад дили моро аз Худо дур кунад.

Қурбонгоҳ

Худо ҳамчунин мегӯяд: «Қурбонгоҳи хокӣ барои Ман бисоз, ва қурбониҳои сӯхтании худ ва қурбониҳои саломатии худро аз гӯсфандон ва говони худ бар он тақдим намо; дар ҳар ҷое ки Ман зикри исми Худро муқаррар намоям, Ман назди ту омада, туро баракат хоҳам дод» (Хуруҷ 20:24).

Дар ин ҷо мо дили Худоро мебинем. Ӯ дур нест. Худо намегӯяд, ки инсон бояд роҳи душвореро тай кунад, то ба Ӯ расад. Ӯ мегӯяд, ки дар ҷое ки номи Ӯ бо ихлос зикр мешавад, худи Ӯ меояд ва баракат медиҳад. Ин хеле шахсӣ аст. Худо мехоҳад бо инсон вохӯрад.

Қурбонгоҳ бояд содда бошад. Аз хок ё аз сангҳои ноҳамвор. Чаро. Чунки Худо ба зебоии зоҳирӣ ниёз надорад. Ӯ ба дили инсон нигоҳ мекунад. Агар инсон кӯшиш кунад, ки бо кори дастони худ чизеро “беҳтар” кунад, ин метавонад ба ифтихор ва худнамоӣ оварда расонад.

Ин барои мо дарси муҳим аст. Ибодати ҳақиқӣ аз дил меояд, на аз намоиш. Худо дили шикаста ва фурӯтанро қабул мекунад.

Имрӯз мо медонем, ки роҳи наздик шудан ба Худо аз тариқи Исои Масеҳ аст. Ӯ қурбонии комил шуд. Акнун мо метавонем бо дилҳои кушода ба назди Худо биёем. На бо тарси дуркунанда, балки бо эҳтиром ва муҳаббат.

Савол ин аст, ки дили мо имрӯз ба куҷо рӯ овардааст. Оё мо Худои зиндаро меҷӯем ё чизҳои осон ва назоратшавандаро. Оё ибодати мо аз дил аст ё танҳо одат.Худо ҳанӯз ҳам наздик мешавад ба касоне, ки Ӯро бо ростӣ меҷӯянд.

Дуо

Худованди муқаддас, ба мо ёрӣ деҳ, ки Туро ҳақиқӣ бишносем. Нагузор, ки мо дар дили худ бутҳо бисозем. Дили моро пок кун ва ба мо рӯҳи фурӯтан деҳ. Ба мо ёд деҳ, ки Туро бо тамоми дил ибодат кунем. Ташаккур барои он ки Ту наздик мешавӣ ва моро баракат медиҳӣ. Омин.