Нони Ҳаррӯза – Хуруҷ 27

Қурбонгоҳ, ҳавлӣ ва чароғдон

Худо барои сохтани қурбонгоҳ фармони дақиқ дода лавозимоти он ва ташкили саҳни хаймаи муқаддас, дастурҳои муфассал дода, Худо ба Ҳорун ва писаронаш фармон медиҳад, ки чароғдонро дар хаймаи муқаддас нигоҳубин кунанд.

Мулоҳизаҳо ва хулосаҳо

Худои Таоло ба мардум фармуд, ки дар назди хаймаи муқаддас қурбонгоҳ созанд. Шахсе, ки ба назди Худо меояд, бояд аввал барои кафорати гуноҳҳояш қурбонӣ биёрад. Худованд нишон дод, ки ҳавлии хаймаро чи гуна ва аз кадом мавод ва пардаҳоро барои девори он истифода баранд. Ба ғайрияҳудиён иҷозат дода нашуд, ки ба ҳавлии хаймаи муқаддас, ба он ҷое ки исроилиён бо вохӯрӣ бо Худо омада, барои Ӯ қурбонӣ кунанд, ворид шаванд. Чунин тартиб додани маъбад нишон дод, ки Худои Таоло халқи Исроилро аз тамоми халқҳои дигари ҷаҳон, ҳам чун халқи муқаддаси Худ интихоб кардааст (оят.1-19).

Худо ба исроилиён амр фармуд, ки мунтазам равған расонанд, то оташ дар чароғдон хомӯш нашавад (оят.20-21).

20 Ва ту ба банӣ‐Исроил амр фармо, ки равғани зайтуни зулоли кӯфташуда барои рӯшноӣ назди ту биёранд, то ки чароғҳо доимо афрӯхта шавад. 21 Дар хаймаи ҷомеъ, берун аз пардае ки бар сандуқи шаҳодат аст, бигзор онро Ҳорун ва писаронаш аз шом то субҳ ба ҳузури Худованд барафрӯзанд; ин фароизи абадӣ насл ба насли онҳо аз банӣ‐Исроил хоҳад буд. Хуруҷ 27:20-21

Аммо имрӯз, баъд аз омадани Исои Масеҳ, роҳи наздик шудан ба Худо кушода шуд. Исои Масеҳ Қурбонии комил гардид. Мо дигар бо хуни ҳайвонот не, балки бо хуни Масеҳ ба ҳузури Худо наздик мешавем. Вақте ки Масеҳ дар салиб ҷон дод, пардаи маъбад аз боло то поён дарида шуд. Ин нишон дод, ки акнун роҳ ба ҳузури Худо барои ҳар касе ки ба Масеҳ имон меорад, боз аст. Вале ин маънои онро надорад, ки қудсияти Худо кам шудааст. Худо ҳамон Худои муқаддас аст ва мехоҳад халқаш низ пок зиндагӣ кунад.

Хислати Худо

Оят.9-19. Худованд амр фармуд, ки ҳавлии маъбадро бо пардаҳо иҳота кунанд ва бо ин восита хаймаи муқаддасро аз тамоми ҷаҳон ҷудо кунанд ва муқаддас будани онро таъкид кунанд. Биёед фикр кунем, ки имрӯз мо ва ҷомеаи мо, аз чӣ бояд ҷудогӣ кунем, то мувофиқи хости Худо дар қудсият зиндагӣ кунем.

Масеҳӣ будан танҳо ба калисо рафтан нест. Ин зиндагии ҷудошуда барои Худост. Бисёр чизҳо дар дунё ҳастанд, ки дили одамро аз Худо дур мекунанд: суханони нопок, ҳирс, кина, дурӯғ, ифтихор ва дӯст доштани гуноҳ. Чӣ тавре ки хайма аз атроф ҷудо шуда буд, ҳаёти имондор низ бояд фарқ дошта бошад.

Дарсҳои Худо

Оят. 20-21. Худо ба Ҳорун ва писаронаш фармуд, ки чароғдонро нигоҳубин кунанд ва оташи онро доимо фурӯзон нигоҳ доранд ва барои он «равғани пок» истифода баранд. Мо низ пайваста аз ҷиҳати рӯҳонӣ бедор бошем, то имонамон «хомӯш» нашавад, балки зиндагии мо дар назди Худо пок ва беайб бошад.

Имрӯз ин «равғани пок» барои мо метавонад вақти дуо, хондани Каломи Худо, тавба, итоат ва роҳнамоии Рӯҳулқудс бошад. Агар инсон ба Худо аҳамият надиҳад, оташи имон суст мешавад. Дар урфи тоҷикӣ мегӯянд: «Оташ бе ҳезум намесӯзад». Ҳамин тавр, имон ҳам бе ғизои рӯҳонӣ қавӣ намемонад.

Вақте мо ба Аҳди Қадим нигоҳ мекунем, мебинем, ки ҳамаи ин чизҳо ба Масеҳ ишора мекарданд. Қурбонгоҳ ба қурбонии Масеҳ ишора мекард. Чароғдон ба нуре, ки Масеҳ ба ҷаҳон овард, ишора мекард. Пардаи маъбад нишон медод, ки гуноҳ инсонро аз Худо ҷудо кардааст, вале Масеҳ ин ҷудоиро бардошт. Барои ҳамин, имрӯз мо бояд бо шукргузорӣ, тарс ва муҳаббат назди Худо биёем ва ҳаёти худро ҳамчун «қурбонии зинда» ба Ӯ бахшем.