Библия

Луқо 17:1–4 — Парҳез аз гуноҳ 1 Ба шогирдонаш бошад, Исо чунин гуфт: «Васвасаҳо пайдо хоҳанд шуд, вале вой бар

Дар ин масал мо мебинем, ки ҳар яки мо бояд нисбат ба он чизе, ки ба мо дода шудааст —

Исо эҳё шуд ва ин боб ба мо шоҳидони касонеро, ки Ӯро дида буданд, нишон медиҳад. Ӯ дар давоми 40

Луқо 14:1–6 – Хизмат дар ҳаёти ҳаррӯза Боре, дар рӯзи шанбе Исо дар хонаи яке аз сардорони фарисиён меҳмон шуд,

22 Пилотус бори сеюм ҳам ба онҳо гуфт: «Чаро? Охир Ӯ чӣ бадие кардааст? Ман дар Ӯ ҳеҷ айбе наёфтам,

Боби 3-юми китоби Ғалотиён таълим медиҳад, ки наҷот танҳо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ аст, на ба воситаи иҷро

Луқо 13 қудрати Исоро барои шифо додан ва ҳаёт додан нишон медиҳад. Ӯ роҳ аст, гарчанде ки он танг аст.

Луқо 12 нишон медиҳад, ки имони ҳақиқӣ чӣ гуна дар зиндагӣ зоҳир мешавад: шахси имондор на ба сарвати моддӣ, балки

Луқо 11:29–32 — Шахси бузургтар «Чӣ тавре ки Юнус барои мардуми шаҳри Нинве аломате буд, Писари Одамизод низ барои ин

Қудрати дуо ба мо қудрат медиҳад, ки ҳар рӯз зиндагӣ кунем. Ҳамчунин мо қудрати Исоро бар девҳо дар он шахсоне,