Дарсҳои рӯҳонӣ

Мақсади масал дар бораи коранда фаҳмондани он аст, ки паёми Исо чӣ гуна амал мекунад ва чаро одамон ба он

Баъзе фарисиён мехостанд дар бораи Исо бештар бифаҳманд, вале онҳо дар адолати худ монда буданд. Онҳо ҳаёти сахтеро ба сар

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,

Ибриён 4:15 мегӯяд: «Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ, монанди

21 Инак, вақте ки ҳамаи мардум таъмид мегирифтанд, Исо низ таъмид гирифт. Ҳангоме ки Ӯ дуо карда истода буд, осмон

Муқаррар кардани саҳна – Закариё 7 дар соли чоруми подшоҳи Дориюш (518 пеш аз милод), дар замони сулҳи сиёсӣ ва

Худованд нависандаро аз душманонаш раҳо кард, аз бемориҳо шифо бахшид ва ба ӯ умр бахшид. Вақте ки ӯ дар «чоҳи

Гӯсфандони бе чӯпон ҳамчун гурӯҳ ба хатар саргардон мешаванд. Аммо вақте ки онҳо ба чӯпон пайравӣ мекунанд, аз муҳофизат ва

Фармон диққати моро бедор мекунад: «Ҳукм накунед, то ки ҳукм карда нашавед» (7:1, KM99). Ба ибораи дигар: мунофиқона доварӣ накунед,

Ташвиш як тарзи тафаккурест, ки нишон медиҳад: дили мо ба куҷо бастагӣ дорад. Бо Исо роҳ рафтан ба мо кӯмак