Дарсҳои рӯҳонӣ

Аз азал, вақте ки Худо оламро офарид, мақсади Ӯ барои инсон некӣ, баракат ва зиндагӣ дар назди Худо буд. Китоби

Якчанд усули истифодабарии ин воситаи таълими 1. Ин воситаи таълими асосан барои ононе таъин гаштааст, ки аллакай омӯзиши китобҳои “Башорат

Дар Луқо 15 Исо ба пешвоёни динӣ, ки ӯро барои муошират бо гунаҳкорон танқид мекунанд, бо се масал дар бораи

Луқо 17:1–4 — Парҳез аз гуноҳ 1 Ба шогирдонаш бошад, Исо чунин гуфт: «Васвасаҳо пайдо хоҳанд шуд, вале вой бар

Луқо 12 нишон медиҳад, ки имони ҳақиқӣ чӣ гуна дар зиндагӣ зоҳир мешавад: шахси имондор на ба сарвати моддӣ, балки

Исо шогирдонро ҷуфт-ҷуфт фиристод, то хушхабарро паҳн кунанд. Аҳамият диҳед, ки Ӯ нақшае дошт, ки ҳам дуо кардан ва ҳам

Сархатҳои охири боби нӯҳ нишон медиҳанд, ки одамони гуногун ба паём ва кори Исо чӣ гуна муносибат карданд. Баъзеҳо дар

Мақсади масал дар бораи коранда фаҳмондани он аст, ки паёми Исо чӣ гуна амал мекунад ва чаро одамон ба он

Баъзе фарисиён мехостанд дар бораи Исо бештар бифаҳманд, вале онҳо дар адолати худ монда буданд. Онҳо ҳаёти сахтеро ба сар

Луқо 6:1–5 – Дурнамои нав ба рӯзи шанбе Шогирдон бо дастони худ каме дона чиданд. Пас аз он ғӯзапояро молида,