Қудрати дуо – Луқо 11:1–28

Қудрати дуо ба мо қудрат медиҳад, ки ҳар рӯз зиндагӣ кунем. Ҳамчунин мо қудрати Исоро бар девҳо дар он шахсоне, ки гирифтори девҳо буданд, мебинем.

Луқо 11:1–4 — Дуои шогирд

Шогирдон Исоро даъват мекунанд, ки онҳоро ба ибодат омӯзонад. Онҳо ӯро мебинанд, ки дуо мехонад, ва аз ӯ мепурсанд, ки ба онҳо чӣ гуна дуо карданро омӯзад. Яҳёи Таъмиддиҳанда дуое дошт, ки шогирдонаш онро мехонданд, аз ин рӯ шогирдони Исо низ барои худ дуое мехостанд.

Дар ин ҷо сухан дар бораи дуое меравад, ки барои имондороне аст, ки Худоро Падари худ меноманд — шахсоне, ки бо Худои худ муносибати рӯҳонӣ доранд. Сипас, Исо Худоро барои он ки Ӯст, ҳамду сано мегӯяд: Падар муқаддас аст. Ӯ ба корҳои дуруст бахшида шудааст ва хислати Ӯ беайб аст. Худо бояд эҳтиром ва ҳамду саноеро, ки сазовори он аст, қабул кунад.

«Эй Падар! Номи Ту муқаддас бод. Бигзор Подшоҳии Ту биёяд.»

Исо Подшоҳ аст ва Ӯ ба ҳаёти мо омадааст. Бигзор имрӯз рӯзе бошад, ки Ӯ дар дилу зиндагии мо ҳукмфармо бошад. «Малакути Ту биёяд» аз нуқтаи назари мо дурнамои Худоро нишон медиҳад. Бигзор ҳар яки мо ба роҳҳои Худо итоат кунем, на ба андешаи худ. Малакути Худо иродаи Худоро иҷро мекунад. Вақте ки мо иҷозат медиҳем, ки Рӯҳи Исо дар ҳаёти мо ҳукмронӣ кунад ва шабеҳи Ӯро инъикос намояд, Салтанати Худо ба таври хурд дар ҳаёти мо воқеӣ мегардад.

Ҳаёти мо на дар бораи худамон аст, балки дар бораи он аст, ки мо ба ҳукмронии Худо дар ҳаёти худ чӣ гуна муносибат мекунем. Оё имрӯз мо худро инкор карда, Подшоҳии Ӯро меҷӯем?

«Ризқу рӯзии имрӯзаамонро ба мо бидеҳ.»

Яке аз ҷанбаҳои муҳимтарини ҳаёти диндорон ғизои рӯҳонии ҳаррӯзаи мост. Шумо бо чӣ ғизо мегиред? Чӣ хоҳишҳои дили шуморо бармеангезад? Ақли шумо дар бораи чӣ мулоҳиза мекунад? Каломи Худо нони ҳаррӯзаи мост. Ҳеҷ як тоҷик зиндагиро бе нон тасаввур намекунад. Нон ҳаёт аст, ва нони рӯҳонӣ Каломи Худост.

«Ва гуноҳҳои моро бубахш, чунон ки мо онҳоеро, ки ба мо бадӣ мекунанд, мебахшем,

ва моро ба озмоиш дучор накун.»

Дар Масеҳ мо аз ҷазои гуноҳ раҳоӣ меёбем. Аммо муборизаи ҳаррӯза барои ғалаба бар қудрати гуноҳ боқӣ мемонад. Мо ҳеҷ гоҳ фикр намекунем, ки бе васваса ҳастем. Масеҳ ҳар рӯз бо мо мемонад ва мехоҳад, ки мо бар гуноҳ ғолиб шавем.

Аммо дар бораи гуноҳҳои дигарон чӣ метавон гуфт? Донистани он ки ҳар яки мо — гунаҳкорон — дар назди Худо бахшида шудаем, ба мо имкон медиҳад, ки дигаронро низ бо ҳамин ниёз бубинем. Ҳамаи мо бояд якдигарро бубахшем ва ҳисобҳои кӯтоҳ нигоҳ дорем, то аз нобахшиданӣ, кина ва ихтилофот пешгирӣ шавад.

Ин дуо нишон медиҳад, ки мо барои зиндагии худ аз дуо вобастаем. Ҳамон тавре ки мо барои зиндагӣ аз ҳаво нафас мекашем, ҳамин тавр дар дуо сухан мегӯем, то ҳаёти моро роҳнамоӣ кунад. Дуо дилҳои моро ба қалби Худо мепайвандад.

Эй Падар, ба ман кӯмак кун, ки дуо кунам:

Эй Падар!

Номи Ту муқаддас бод.

Бигзор Подшоҳии Ту биёяд;

Ризқу рӯзии имрӯзаамонро ба мо бидеҳ;

ва гуноҳҳои моро бубахш, чунон ки мо онҳоеро, ки ба мо бадӣ мекунанд, мебахшем;

ва моро ба озмоиш дучор накун.

Луқо 11:5–13 — Устуворӣ дар дуо

5 Баъд ба онҳо гуфт: «Фарз мекунем, ки яке аз шумо дӯсте дореду ними шаб ба хонаи ӯ рафта, мегӯед: „Эй дӯст, ба ман сето нон қарз деҳ, 6 чун яке аз дӯстонам, ки дар сафар буд, ба хонаам омадааст ва ман чизе надорам, ки пеши ӯ гузорам“. 7 Вале ӯ аз даруни хона чунин ҷавоб медиҳад: „Маро ташвиш надеҳ. Дари хонаам баста аст ва ману бачаҳоям аллакай дар ҷогаҳ хобидаем, ҳоло наметавонам хеста ба ту нон диҳам“. 8 Ба шумо мегӯям, агар ӯ аз рӯйи дӯстӣ хеста чизе надиҳад ҳам, азбаски беист талаб мекунед, мехезаду он чизеро, ки талаб мекунед, ба шумо медиҳад. 9 Бино бар ин, Ман ҳам ба шумо мегӯям: талаб кунед ва ба шумо дода мешавад; биҷӯед ва пайдо мекунед; дарро бикӯбед ва он ба рӯятон кушода мешавад. 10 Чун ҳар кӣ талаб мекунад, ба даст меорад, ҳар кӣ меҷӯяд, пайдо мекунад ва ҳар кас ки дарро мекӯбад, он ба рӯяш кушода мешавад.

11 Оё дар байни шумо падаре ҳаст, ки агар писараш моҳӣ талаб кунад, ба ҷойи моҳӣ ба вай мор диҳад? 12 Ё агар писараш тухм талаб кунад, ба ҷояш ба ӯ каждум диҳад? 13 Агар шумо бо вуҷуди дилсиёҳиатон ба фарзандони худ додани чизҳои хубро донед, чӣ қадар Падари осмонии шумо тайёр аст Рӯҳулқудсро ба онҳое диҳад, ки аз Ӯ металабанд».

Пас аз додани намунаи дуо барои шогирдон, Исо ду принсипи дуоро мефаҳмонад. Аввал ба муносибати дуо ва устувории имондор тамаркуз мекунад. То чӣ андоза мо дар дуо пайваста истодаем?

Баъд ба онҳо гуфт: «Фарз мекунем, ки яке аз шумо дӯсте дореду ними шаб ба хонаи ӯ рафта, мегӯед: „Эй дӯст, ба ман сето нон қарз деҳ,  (10:5) Оё мо ҳамсояи устувор ҳастем – чӣ қадар зуд-зуд ва бо ҷидду ҷаҳд ба Худо муроҷиат мекунем? Худо меҳрубон аст ва ба фарқ аз ҳамсояи нохоҳам ба кӯшишҳои мо таваҷҷӯҳ мекунад.

«Агар истодагарӣ натиҷа медод, вақте ки мард дари дӯсти нохоҳамро мезанад, пас устуворӣ ҳангоми дуо гуфтан ба Падари меҳрубони осмонӣ баракат меорад! Охир, мо фарзандони Ӯ дар хонаводаи Ӯ ҳастем!» (Уоррен В. Виерсбе)

Дуо нишон медиҳад, ки Худо омода аст ба мо ҷавоб диҳад ва кӯшиши мо моро меомӯзонад, ки ба Ӯ таваккал карданро ёд гирем.

Принсипи дуюм нуқтаи назари Худоро намоиш медиҳад. Ӯ падари меҳрубонест, ки ба фарзандонаш беҳтарин чизҳоро медиҳад. Ӯ мехоҳад, ки мо ҳамеша дар дуо бошем ва дили меҳрубонии Ӯро бишносем.

Худо мисли падари меҳрубон ғамхор аст ва моро мешунавад. Ӯ моро таъмин мекунад ва ҳеҷ чизе намекунад, ки эътимоди моро ба Ӯ шикаст диҳад.

Падари меҳрубон тӯҳфаҳои хуб медиҳад ва эҳтиёҷоти моро бо чизҳои фоиданок қонеъ мекунад. Эҳсос кунед, ки дуо аз даъвати Падари худ оғоз мешавад ва ба дараҷаи ризқҳои пурмуҳаббати Падар расидааст. Мо метавонем ба Падар бовар кунем ва ба кӯмак даъват кунем.

Падари меҳрубон, Ту муқаддас ҳастӣ. Бигзор иродаи Туро ба ҷо оварам. Имрӯз маро ризқ бидиҳ ва маро ба зиён нарасон. Бубахшам дигаронро мисли ту маро мебахшӣ. Ташаккур ба Шумо, ки Падар ҳастед ва маро мешунавед.

Луқо 11:14–23 — Шумо дар кадом тараф ҳастед?

«Ҳар кӣ бо Ман нест, муқобили Ман аст; ва ҳар кӣ бо Ман ҷамъ намекунад, пароканда мекунад.»

Баъзе одамон, эҳтимол пешвоёни динӣ, Исоро айбдор мекарданд, ки девҳоро бо қувваи Шайтон берун мекунад. Онҳо кори Худоро аз кори шайтон фарқ карда натавонистанд.

Дигарон Худоро меозмуданд ва аз Исо нишонае талаб мекарданд, то исбот шавад, ки Ӯ дар ҳақиқат аз ҷониби Худост. Онҳо намехостанд имон оваранд. Андешаҳои пешакӣ ташаккулёфтаи онҳо бо қудрат ва нуфузи худи онҳо вобаста буд. Онҳо ба қудрати Исо ҳасад мебурданд.

«Вале Исо, ки аз фикрҳои онҳо бохабар буд, гуфт: “Ҳар давлате, ки дар дохили худ ҷудо шуда ҷанг мекунад, барҳам мехӯрад, ва ҳар хонаводае, ки дар байни аъзоёнаш ҷудоӣ меафтад, вайрон мегардад. Агар шайтон дар худ ҷудо шавад, магар ҳукмронии ӯ устувор мемонад?”» (Луқо 11:17–18)

Исо андешаҳои онҳоро бо се далел рад мекунад:

 1. Андешаҳои онҳо бемантиқ буданд. Ҳар кӣ бар зидди қудрати худ мубориза мебарад, худро мағлуб мекунад.

 2. Мардуми худашон низ ҳамин корро мекарданд. Пас онҳо бо кадом қудрат девҳоро берун мекарданд? Онҳо худ бо фикру эътиқоди худ худро фиреб медоданд.

 3. Айбҳои онҳо қудрат ва ҳокимияти Исоро ошкор мекарданд. Ӯ аз шайтон тавонотар аст ва ӯро мағлуб мекунад. Он чизе, ки онҳо надоштанд ва мехостанд, қувваи ҳақиқии рӯҳонӣ буд.

Хато накунед ва оқилона интихоб намоед. Шайтон пароканда мекунад, нобуд месозад ва лаънат меорад, аммо Исои Масеҳ назди Худо ҷамъ мекунад, навсозӣ менамояд ва баракат медиҳад.

«Бо ҳама бошӣ, ба ҷо меравӣ». Бисёре аз мо фикр мекунем, ки агар ба гурӯҳ мувофиқат кунем, пас дар роҳи дуруст ҳастем. Бо ҷомеаи тоҷик ҳамқадам будан аксар вақт маънои интизориро дорад: фикр кардан, рафтор кардан ва амал намудан мисли дигарон. Ин фишори қавии иҷтимоиро барои мутобиқ шудан нишон медиҳад, на барои ҷудо истодан. Аммо Исо барои имондорон роҳи дигареро пешниҳод мекунад.

«Як сар — фикр, сад сар — маҷбур». Дар сари мо Исо аст. Мо бояд ба фишор муқобилат кунем ва ба он чизе, ки Исо мегӯяд, гӯш диҳем: «Ҳар кӣ бо Ман нест, муқобили Ман аст.»

Бисёриҳо мегӯянд, ки онҳо Исоро дӯст медоранд ва Ӯ пайғамбари бузург буд. Аммо суханони Исо ҳамаи моро пеши интихоби ҷиддӣ мегузоранд. Агар Ӯ Писари Худо бошад, оё мо бо Ӯ ҳастем? Агар Ӯ мегӯяд, ки Худо муҳаббат аст, оё мо ба ин имон дорем? Вақте ки Ӯ барои гуноҳҳои мо бар салиб мемирад, оё мо бо Ӯ мемонем?

Бо Исо роҳи миёна вуҷуд надорад. «Ҳар кӣ бо Ман нест, муқобили Ман аст.» Биёед, ҳатто вақте ки аксарият роҳи дигарро интихоб мекунанд, аз паи Исо равем.

Худовандо, ман бо Ту ҳастам! Ман тавба мекунам аз он фикре, ки Ту қудрат ва ҳокимияти комил бар зиндагии маро надорӣ. Ту аз ҳар гуна низоми динӣ ва аз ҳар қудрати рӯҳонӣ бузургтар ҳастӣ. Ҳамчун Наҷотдиҳандаи зинда, имрӯз ба беимонии ман кӯмак кун. Омин.

Луқо 11:24–28 — Вақте ки рӯҳи нопок

24 Вақте ки рӯҳи нопок, яъне ҷин аз шахсе берун меравад, вай бо нияти пайдо кардани манзили зист ҷойҳои беобро давр мезанаду онро наёфта, мегӯяд: „Ба хонаи пештараам бармегардам“, – 25 ва баргашта мебинад, ки ин хона батартибу рӯбучин шудааст. 26 Пас, рӯҳи нопок рафта, ҳафт рӯҳи аз худаш ҳам бадтарро меорад ва ҳамаи онҳо ба он хона даромада зиндагӣ мекунанд. Дар натиҷа аҳволи он шахс аз ҳолати аввалааш бадтар мешавад».

27 Ҳангоме ки Исо ин суханонро мегуфт, зане аз миёни мардум хитоб кард: «Хушбахт аст он зане, ки Туро таваллуд карда макондааст!» 28 Исо бошад гуфт: «Вале онҳое, ки каломи Худоро мешунаванду аз рӯйи он амал мекунанд, хушбахттаранд».

Дар бораи ин арвоҳи палид чӣ гуфтан мумкин аст? Аввалан, вақте ки Исо дар бораи арвоҳи палид ё рӯҳи нопок сухан меронад, Ӯ на дар бораи одамони мурда мегӯяд. Онҳое, ки мурданд, дар рӯи замин сайр намекунанд; онҳо интизори доварӣ ҳастанд.

Исо дар бораи девҳо сухан меронад — мавҷудоти рӯҳонӣ, фариштаҳои афтода, ки як қисми қудрати Шайтон мебошанд ва барои фиреб додан ва нобуд кардан амал мекунанд.

Масали Исо дар бораи сайругашти онҳо фаҳмиш медиҳад: «ҷин аз шахсе берун меравад». Дар ин ҷо Исо нишон медиҳад, ки ҷин барои соҳиб шудан бадан меҷӯяд. Вожаи «ҷин» вожаи арабист, «демон» аз юнонӣ меояд, аммо вожаи «арвоҳ» ё «рӯҳи палид» вожаи тоҷикист.

Барои равшан будан: вақте ки шахс мемирад, ӯ интизори доварии ояндаи рӯзи охир мебошад. Дар Ибриён 9:27 гуфта мешавад, ки инсон як бор мемирад ва пас аз он доварӣ меояд. Онҳо рӯҳҳои саргардон нестанд, ки тоҷикон онро «аҳва» меноманд. Ҳангоми марги Исо Ӯ ба марде, ки дар салиби дигар буд, гуфт, ки имрӯз онҳо якҷоя дар биҳишт хоҳанд буд (Луқо 23:42–43). Ҳама интизори рӯзи қиёмат хоҳанд буд: баъзеҳо дар ҳузури Худо ва дигарон дур аз Ӯ.

Исо дар бораи тасарруфи рӯҳҳои бад сухан меронад. Хориҷ кардан кофӣ нест; пур шудан бо Рӯҳи Худо бояд сурат гирад. Навиштаҳо мегӯянд, ки Он ки дар шумост, бузургтар аст аз он ки дар ҷаҳон аст (1 Юҳанно 4:4). Ҳузури Худо, Рӯҳи Исо, аз ҳар рӯҳи бад пурқувваттар аст. Ӯ бояд даромада, дар он хона истиқомат кунад — яъне дар бадани инсон.

Масеҳ наҷотро аз рӯҳҳои палид меорад. Вақте ки шахс имон меорад, Рӯҳулқудс дар дохили он имондор ҷойгир мешавад ва сулҳу осоиштагии комил меорад. Аммо агар аз одам танҳо рӯҳи нопок берун равад ва он шахс ба Исо имон наоварад, он шахс мисли хонаи холӣ мемонад, ки рӯҳи палид ба он бозмегардад.

Ин порча бо баёни баракати зане ба поён мерасад, ки бар асоси насл сухан мегӯяд. Бо вуҷуди ин, Исо таъкид мекунад, ки баракати ҳақиқӣ ва бузургтар ба шахсе асос ёфтааст, ки Каломи Худоро мешунавад ва ба он итоат мекунад. Оё шумо имрӯз ин баракатро меҷӯед?

Худовандо, Ту ҳама тавоноӣ дорӣ ва ман нотавонам. Ман наметавонам шайтонро мағлуб кунам, аммо Ту роҳҳои бади ӯро мағлуб кардаӣ. Ту зинда ҳастӣ ва маргро мағлуб кардаӣ! Ту қодирӣ, ки дар ман зиндагӣ кунӣ ва имрӯз ба ман ғалаба диҳӣ. Ман ба ёрӣ ва ҳидояти Ту даъват мекунам, то маро дар роҳи пирӯзии Худ роҳнамоӣ кунӣ.