Archives

Аз азал, вақте ки Худо оламро офарид, мақсади Ӯ барои инсон некӣ, баракат ва зиндагӣ дар назди Худо буд. Китоби

Ҳастӣ 1 офариниши коинотро тавсиф мекунад, ки дар он Худо тартиб ва зебоиро дар як холигоҳи торик ва бешакл дар

14 Ва Худо гуфт: «Найирҳо дар фалаки осмон бошанд, то ки рӯзро аз шаб ҷудо кунанд, ва барои аломатҳо, ва

Вақте Худо инсонро офарид, Ӯ гуфт: «Одамро ба сурати Худ офарем». Ин суханон ба мо нишон медиҳанд, ки инсон тасодуф

Ҳастӣ 2:1–17 нишон медиҳад, ки Худо пас аз анҷом додани офариниш дар рӯзи ҳафтум истироҳат кард ва он рӯзро баракат

Ҳастӣ 2:18–20 – Нақши Одам – Худо Одамро дар боғ танҳо гузошт ва ба ӯ вазифа дод, ки ба ҳайвонот

Худо Одам ва Ҳавворо дар боғи Адан ҷой дод ва танҳо як амр ба онҳо дод. Дар ин қисса мебинем,

Бахшиш ҳамеша арзиш дорад. Дар ин қисмат мо бори аввал мебинем, ки чӣ тавр Худо гуноҳро мепӯшонад ва роҳи оштӣ

Дар Ҳастӣ 4 мо дар бораи ду писари Одаму Ҳавво, Қобил ва Ҳобил мехонем. Ҳар ду ба Худо қурбонӣ оварданд,

Ин боб насаби Одамро то замони Нӯҳ нишон медиҳад. Дар ду ояти аввал Худо ба мо хотиррасон мекунад, ки инсон